பதுங்குகுழி

My short stories and Novellettes published here.

பதுங்குகுழி

பதுங்குகுழி

>>> 1

நாச்சிக்குடா வீழ்ந்ததிலிருந்து  மாதவன் மனத்துள் அந்தகாரம் புகுந்துகொண்டது. இராணுவம் முன்னேறிய வேகத்தைப் பார்க்கையில் அவன் மனம் துவண்டுபோனது. இனிமேலும் நாம் இப்போரை வெல்லமுடியுமோ என்றுஞ் ஒரு சந்தேகமுண்டாகியது. அவன் அடிக்கடி யோகபுரத்திலுள்ள தன் வீட்டுக்குப்போய் அம்மாவையும் சகோதரங்களைப் பார்த்துவருவதும் அவனது அணியின்  பொறுப்பாளனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இப்போது தந்தைக்கு திவசம் கொடுப்பதற்காக வீட்டுக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறான். தந்தைக்கான சடங்குகளைச் செய்வதற்கும் அணித்தலைவனிடம் ன்றாடியே ஒருநாள்  விடுப்பு எடுத்து வந்து நிறைவேற்றவேண்டியுள்ளது. தேசத்தின் நிலமையில்  மக்களின் பொருண்மியம் பெரிதும் குன்றிவிட்டதால் இப்போதெல்லாம் யாரும் ஐயர்களை வீட்டுக்கு வரவழைத்து விமர்சையாகத் திவஷங்கள் செய்வதில்லை. கோவிலில் ஒரு பூஜை, வீட்டில்  ஒரு  காய்கறிச்சமையல் படையலோடு  சரி.

 

தேசத்தை விடுவிக்கவேண்டுமென்கிற உந்துதலில் விருப்பில் அவனாகத்தான் இயக்கத்தில்போய்ச் சேர்ந்தான். பயிற்சியின்பின் எப்படியும் ஒரு பத்துவருஷங்களில் தேசத்துக்கு ஒருவிடிவு வந்துவிடும் என்கிற நம்பிக்கையில்தான் இத்தனை காலத்தையும் பாசறையில் கழித்தான்.  ஆனால் இன்னும் மூச்சா போவதென்றாலும் பொறுப்பாளன் அனுமதித்தால்தான் போகலாமென்கிற வரைமுறையை அவன் மனம் ஒப்பவில்லை. இலக்ஷியங்கள் எல்லாம் சரிதான். நடைமுறையில்தானே வெறுப்பை உண்டாக்கிறார்கள்? சமயத்தில் தப்பி ஓடிவிடலாமா என்றும் குறுக்குச் சிந்தனைகள் வரும். பின் இளமதிக்கு நேர்ந்ததை நினைக்க மனம் ஒரு கணம் ’துணுக்’கென்றுவிட்டுப் பின் வாங்கும்.

அழகசிங்கத்தின்  மகன் இளமதிக்கு கிழக்கு மாகாணத்தை மெல்ல மெல்ல இழக்க நேர்ந்ததுவும் முடிவுதெரியாமலும் தொடர்ந்துகொண்டுமிருந்த போராட்டம் சலிப்பைத்தரவும் இயக்கத்தைவிட்டு ஓடிவிடச்சமயம் பார்த்துகொண்டிருந்தான்.

பிரித்தானியாவிலிருந்து அவனது அத்தையும் அவனுக்குநீ கொழும்புக்கு வந்திட்டாயானால் உன்னை  எப்படியாவது மத்தியகிழக்கு நாடுகளுக்கோ இத்தாலிக்கோ நான் அனுப்பிவைக்கிறேன்  என்று உறுதியளித்திருந்தாள்.

ஒருநாள் எல்லைக்கண்காணிப்புக்கென்று போனவன் அப்படியே  கால்நடையாக மன்னாருக்குப்போய் அங்கிருந்து கொழும்புக்குப் போய்ச் சேர்ந்தான். கொழும்பிலும் அங்கே தங்கவும், கடவுச்சீட்டு எடுக்கவும்  யோகபுரம் கிராமசேவகரிடமிருந்தும், துணுக்காய் உதவி அரசாங்க அதிபரிடமிருந்தும் சில  ஆவணங்கள் தேவைப்பட மீண்டும் வன்னிக்குப்போனவன் அங்கே இயக்கத்தினரிடம் மாட்டுப்பட்டான். மீண்டும் இயக்கப்பணிகள். ஒன்றரை ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் தப்பி ஓடியவன் இரண்டாவதுதடவை பிடிபட்டதும் தண்டனையாகப் படுமோசமாகத் தாக்கப்பட்டான்.  இசகுபிசகாக அடியெங்கோ விழுந்ததில் முள்ளந்தண்டில் தட்டுவிலகல் ஏற்பட்டு அவனால்  எழுந்து நிற்கவோ நடக்கவோ முடியாமல் போகவும்  வீட்டில் கொண்டுவந்து போட்டு விட்டுப்போனார்கள்  தோழர்கள்.

ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் நடத்திமுடிக்கையில் தீர்ந்துபோவன வெறும் ரவைகளும் வெடிமருந்துகளும் குண்டுகளும் மாத்திரமல்ல பல உயிர்களுந்தான். அத்தனை வேட்கையோடும், அர்ப்பணிப்போடும், தியாகத்தோடும் போராடும் ஒரு இயக்கம் ஏனோ தாம் வழங்கும் தண்டனைகளால்  ஏற்படும் அபகீர்த்தியை  அது சட்டைசெய்வதில்லை.

இன்னும் பெற்றோரின் சம்மதமில்லாமலே பிள்ளைகளைப் பிடித்துப்போவதும் போதிய பயிற்சியில்லாமல் அவர்களைக் களத்தில் இறக்குவதையுமிட்டு தம்மூர்மக்கள் இயக்கத்தின்மீது படுகோபமாக இருப்பது தெரிகிறது. விடுதலை என்பது மக்களுடன் இணைந்தே சாதிக்கப்படவேண்டியது. ஊர்ப்பெரியவர்கள் கூடப்படித்தவர்கள் நண்பர்கள் எல்லாம் இப்போது அவனுடன் கண்ட கண்ட இடங்களில் காரசாரமாக விவாதிக்கிறார்கள். இதுவே நாம் மக்களிடமிருந்து அந்நியமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்பதன் அடையாளம். முதலில் முஸ்லிம் மக்களிடமிருந்து அந்நியமானோம். இப்போ வன்னிமக்களும் காயத்தொடங்கிவிட்டார்கள்.   “அய்யாமாரே அப்பாமாரே (போராளிகள் அப்படித்தான் ஊரவரை அழைக்கவேண்டுமென்பது உத்தரவு) நான் ஒரு இளநிலைப்போராளிதான். உதுகளுக்கு மேலிடத்திலயுள்ள பெரியவர்கள்தான் பதில்சொல்ல வேணும்” என்றுவிட்டு அவர்களிடமிருந்து கழன்றுவிடுவான். மாதவனுக்கு தான் இன்னும் சீருடையுடன் ஊருக்குள் வந்தால் யாராவது இருட்டடி போடலாம் என்றொரு  பயமும் தொட்டுவிட்டிருந்தது

 இனிமேல் இயக்கத்தில் இருந்துகொண்டு போராடினாலும்  போராடாவிட்டாலும் மரணம் வெகுநிச்சயமாகி விட்டதை  அவன் உள்ளுணர்வுகள் சொல்லின. 

யோகபுரம் என்பது 1950களின் கடைசியில் (தற்போதைய முல்லைமாவட்டம்) வவுனிக்குளநீர்ப்பாசனத் திட்டத்தில் தோற்றம் பெற்ற ஒரு குடியேற்றக்கிராமம். ஐந்து யூனிட்டுகளாகப்  பிரிக்கப்பட்டு வ்வொரு யூனிட்டிலும் சராசரியாக முன்னூறு வரையிலான குடும்பங்கள் ஆதியில் குடியேற்றப்பட்டன. கொலொனிவாசிகளுக்கு இரண்டு அறையுடன்கூடிய வீடுகள் கட்டி முடிக்கப்பட்டதும் நூற்றுக்கணக்கான சிங்களவர்கள் பாரவுந்துகளில் அங்கே வந்து அவற்றைக் கைப்பற்ற முயன்றதும் பின் அவர்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டதுமான  ஒரு வரலாறும் அதற்குண்டு.

யோகபுரத்தின் தென்மேற்குப்பகுதியை இடதுகரை என்பார்கள். இடதுகரையின் தெற்குமேற்குப் பகுதிகளில் இராணுவத்தின் ஆழ ஊடுருவும் படையினரின் ஊடாட்டங்களைச் சீருடை அணியாது நின்று கண்காணிப்பதும் தகவல் தருவதும் அவனது பணி.

பாண்டியன்குளத்தின் இடதுகரைக்குப்போகும் வயல்கள் சூழ்ந்த கிரவல்பாதையில் தனது மிதியுந்தைச் சோர்வாக மிதித்தபடி வந்துகொண்டிருந்தான். வெய்யிலின் காங்கை அழத்திக் கொண்டிருந்தாலும்  பாலியாற்றை அண்மிக்கவும் அவளோடு விளையாடி அவளின் சீதளத்தைப் பகிர்ந்துவந்த காற்றலைகள் இவன் முகத்தில் ஒத்தியபோதுண்டான சுகத்தை அனுபவித்தான்.

பறங்கியாற்றின் படுகைகளில் கசிந்து பொசிந்து உற்பத்தியாகி வவுனிக்குளத்தை நிறைத்த பின்னால் இன்னும் பாசனக்காலத்தில் குளத்தின் பாய்ச்சல் வயல்களால் எஞ்சிவடியும் நீரையும் சேர்த்துகொண்டுபாயும் பாலியாறு யோகபுரத்தையையும் இடதுகரையையும் பிரித்துக்கொண்டு ஓடி மன்னார் கடலில் சங்கமமாகிறது. பாலியின் படுகையில் இருக்கும் பாறைகளும், ஐந்துபேர் சேர்ந்தாலும் கட்டிப்பிடிக்க முடியாத மொத்தத்தில் மருதமரங்கள் வரிசையாக நிற்பதுவும், இச்சமவெளியில் எத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகாலங்களாக ஓடியிருந்தால் இத்தனை ஆழமான பள்ளத்தாக்கை உண்டாக்கியிருக்கமுடியும் என்று அவளைக் கடக்கும்போதெல்லாம் எண்ணுவான்.

வடமத்தியமாகாணத்தில் நல்லமழைபெய்து மல்வத்துஓயா, கனகராயன் ஆறு, பறங்கியாறு வழிந்து ஓடினாலே பாலியாறும் பெருகிக் குளிர்ந்து ஆர்ப்பரித்து ஓடும். இல்லையென்றால் அவளும் மெலிந்து இளைத்து மந்தமாகவே முனகியபடி நடப்பாள். ஆற்றின் படுகைககளில் விவசாயம் செய்வோர் பம்புகள்போட்டு கொஞ்சநஞ்சமுள்ள நீரையும் இறைத்து எடுத்துவிடுவார்கள். இப்போதும் பாலி நலிந்துபோயே இருந்தாள். பாலிக்கொரு பாலம் அமைக்கவேண்டும் என்கிற இப்பகுதி மக்களின் ஐம்பதாண்டுகாலக்கோரிக்கை இன்னும் கோப்புக்களிலேயே பத்திரமாகக் கிடக்கிறது.

மாதவன் மிதியுந்தை  உருட்டிக்கொண்டு ஆற்றுக்குக் குறுக்காக நடந்தான். பாலியாற்றுத் தண்ணீரில் செய்யப்படும் சமையலுக்குண்டான தனிச்சுவை சொல்லிமாளாது. அவன் வீட்டோடு இருந்த காலத்தில் பலதடவைகள் மிதியுந்தில் குடத்தைக்கட்டிவந்து மொண்டுபோயுமிருக்கிறான்.

 

                 >>> 2

இந்தியா இலங்கையுடன் பாதுகாப்பு தொடர்பாக செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தின்பேரில் என்று சொல்லிக்கொண்டு  பாக்குநீரிணையில் சிறிய அளவிலான தனது போர்க்கப்பல்களை நிறுத்திவைத்து இலங்கைக்கடற்படைக்கு ஏதேதோ பயிற்சிகளெல்லாம் வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. அக்காலகட்டத்தில் கடற்புலிகளும் எதற்கு வீண்வம்பென்று தமது நடமாட்டத்தை  மேற்குக்கடலில் குறைந்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அவ்வேளையை இலங்கை இராணுவம் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி மன்னார் பிரதேசத்தின் இலுப்பைக்கடவை, விடத்தல்தீவு, அடம்பன் ஆகிய இடங்களில் தன் படைத் தளங்களை ஸ்திரம் செய்துகொண்டதுடன் அதன் 57 வது படைப்பிரிவு (2008 டிசெம்பர் மாதத்திலிருந்து) கடற்கரையோரமாக மெல்ல மெல்ல கள்ளியடி, ஆத்திமோட்டை, முண்டம்பிட்டி என அங்குலம் அங்குலமாக முன்னேறி வெள்ளாங்குளத்தில் கனரகபோர்த்தளவாடங்களுடன் நிலை கொண்டது. மேலும் மேல்நோக்கி வடக்காக ஊர்ந்து நகர்ந்த இராணுவம் நாச்சிக்குடாவில் (இது நொச்சிக்குடா என்பதன் மருவல்) கடற்கரையோரமாக நிலைகொண்டு  லபக்கென இரவோடிரவாக ஜெயபுரம், கிராஞ்சி, வேரவில், சுன்னாவில், செம்பன்குன்று  என்று முக்கோணவடிவிலமைந்த ஐநூறு சதுர கிலோமீட்டர் பகுதியை விடுதலைப்புலிகளின் எதிர்ப்பில்லாமலே கைப்பற்றிக்கொண்டது.

அப்பிரதேசத்தில் விடுதலைப்புலிகளிடமும் எல்லைக்காவலுக்கு வேண்டியதொகையில் காப்பரண்களும் எதிர்ப்புத்தளவாடங்களும் போராளிகளும்  இல்லாதது  இராணுவத்தினரின் இத்திடீர் ஊடுருவலுக்கு வாய்ப்பானது. இது விடுதலைப்புலிகளுக்கும் மக்களுக்கும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியை உண்டுபண்ணியது. இராணுவத்தினர் தமது இந்நிலையூன்றலை மேற்குவன்னி  முழுவதையும் தாம் கைப்பற்றி விட்டதாகப் பிரகடனஞ் செய்ததுடன்  அனைத்து ஊடகங்கள் மூலமும் பிரச்சாரமும்  செய்தனர்.

 

பின் தினமும் ஜெயபுரம், கிராஞ்சி, பனங்காமம் ஆகியபகுதிகளிலிருந்து  இராணுவம் ஏவும் எறிகணைகள் ஆலங்குளம், உயிலங்குளம் பகுதிகளில்  வீழ்ந்து வெடிக்கத் தொடங்கின.

ஏககாலத்தில் மடு, பழம்பிட்டி, பெரியமடு நிலைகளில் இருந்த இராணுவத்தின் இன்னொரு பெரியஅணி (61) டாங்கர்கள், பவல் வாகனங்கள் சகிதம் பறங்கியாறு, பாலியாறு என்பனவற்றைத்தாண்டி செட்டிகுளம் நட்டாங்கண்டலை நோக்கி நகரத்தொடங்கவும்  உயிலங்குளம், துணுக்காய், ஆலங்குளம், பாண்டியன்குளம், சிவபுரம், இடதுகரை, யோகபுரம், மக்கள் நிலமை பொறியில் அகப்பட்டதைப் போலாயிற்று.

இவ்விருமுனைத்தாக்குதலை சமாளிக்கப் போதிய போராளிகள் இல்லாமல் திணறிய விடுதலைப்புலிகள் வன்னியின் எல்லா ஊர்களிலுமுள்ள  வீடுகளிலுமிருந்து பதினைந்திலிருந்து முப்பது முப்பத்தைந்து அகவைகள் வரையிலான திருமணமாகாத ஆண்கள் அனைவரையும் மீண்டும்  பிடித்துச்செல்ல ஆரம்பித்தனர். விடுதலைப்புலிகளையே  தம்மீட்பர்களென நம்பி அவர்களுக்காக எதைவேண்டுமானாலும்  செய்துகொண்டும், செய்வதற்குத் தயாராகவும்  இருந்த இப்பகுதி மக்களுக்கு இதனால் இயக்கம் மீதான அதிருப்தி அதிகரித்தது. 

              >>>> 3

 

ஒரு மரந்தடிகூட அசையாமல் காற்றுவீசாமல் அந்தகாரமாயிருந்த ஒரு மாலைவேளையில் யோகபுரத்திலிருந்து  இயக்கத்துக்குப்போன போராளிகள் அழகிரியும், மாதவனும் சீருடையில்லாமல் மிதியுந்துகளில் ஆத்துப்பறந்துவந்து அனைத்து வீட்டுப்படலைகளிலும்   தட்டிச்சொன்னார்கள்:

  நாச்சிக்குடா ,வெள்ளாங்குளத்திலிருந்து ஆமி உயிலங்குளம் துணுக்காய் ஒட்டன்குளம்  நோக்கிறவுண்ட் அப் பண்றான். எல்லாரும் வெளிக்கிட்டு  மாங்குளத்துக்குப்போங்கோ.”

சனங்களுக்கு திகைப்பாயும் கோபமாயும் இருந்தது. சரியான உணவுப்பண்டங்கள், மருந்து, எரிபொருள் விநியோகங்கள் இல்லாவிட்டாலும் லக்ஷக்கணக்கான மக்களின் சரணாலயமாயிருக்கும் வன்னிக்கும்  ஆபத்தென்றால்…………………………….

வயசானவர்கள் அரசையும், இராணுவத்தையும் நொந்து சபித்தனர்.

  “ இனி  வன்னிக்கும் வெள்ளிடி என்றால் எங்கே நாங்கள் போறது? ”

எல்லாம் பிறகு பேசலாம், இப்போ நிண்டு கதைக்கவோ யோசிக்கவோ ஒண்டுக்கும் நேரம் இல்லை. உங்கள் உங்கள் உயிரைக்காக்க வேணுமெண்டால் முடிஞ்ச அளவில சாப்பிட இருக்கிற பண்டங்களை தானியங்களை பண்டபாத்திரங்களை உடுப்புக்களை எடுத்துக்கொண்டு கெதியில எல்லோரும் வெளிக்கிடுங்கோ. ”

மக்களோடு வன்னியைக் கைப்பற்றுவதுதான் இராணுவத்தின் நோக்கமாதலால் பின்னர் பெரிய அளவில் ஷெல்லுகள் எரிகுண்டுகள்  அடிப்பதைக் குறைத்துக்கொண்டு படையினர் ஆயிரக்கணக்கில்  முதலைகள்மாதிரி வீதிகளினூடாகவும்  வயல்கள் காடு கரம்பைகளூடாகவும்  ஊர்ந்து நகர்ந்து முன்னேறிக்கொண்டிருந்தனர். அரசு இப்போது சொல்வதுபோன்று  அவர்கள் நகர்வைத்தடை பண்ணும் விதத்தில் பெரும் தடுப்பரண்களோ, நிலக்கண்ணிகளோ  போராளிகள் பக்கத்தில் புதைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அத்தனை பெரும்பரப்பில் கண்ணிகளை  விதைப்பதென்பதுவும்  இலேசான ஒரு விஷயமுமல்ல.

 

போராளிகளின்  செறிவாக இருக்கக்கூடிய இடங்களையும், அவர்களின் ஊடாட்டங்களையும் இந்தியா  சற்றலைட்டுகளின்  மூலம் நுட்பமாகக் கவனித்து இலங்கை ராணுவத்துக்கு  துல்லியத்தகவல்கள் தரவும் ராணுவம் ஏவிய எறிகணைகளும் ஷெல்களும் அவர்களின் பாசறைகளிலும் போராளிகள் மேலும் விழுந்து வெடித்ததன. அவர்களின் தளபதிகளுள்ளிட்ட போராளிகள் நூற்றுக்கணக்கில் காவுகொள்ளப்படவும் மனவுறுதிக்குப் பெயர்போன விடுதலைப் புலிகளுக்கே   பெருந்திகைப்பு  ஏற்படலாயிற்று. பின்வாங்குவதைத் தவிர வேறு மார்க்கங்கள்  இருக்கவில்லை.

பொதுமக்களில் பலரும்   “ நாங்கள் சரணடையிறோம் ஒரு இடத்துக்கும் இனி எங்களால போகேலாதுஎன்றனர்.

  “ சரணடஞ்சாலும் ஒண்டும் நடக்காது அத்தனைபேரையும் ஒண்டாய்போடுவான்.”

 “ சரணடைஞ்ச ஆதிக்குடியாக்கள் நூறுபேரை பறையனாலங்குளம் உயிலங்குளத்தில ஆமி போட்டிட்டானாம்என்றொரு கதை  பரவவும்  திகைத்துப்போய்ச் சனங்கள்

  “ இட்டமுடன் எம் தலையில் இன்னபடி என்றெழுதிவிட்ட சிவன் செத்துவிட்டான் ’’ 

என்று சபித்தபடி வேறுவழியின்றிக் குடிகலைந்து வீதியில் இறங்கி நடக்கத்தொடங்கினர்.

மல்லாவியில் ஜெகதீசனும் சிவபாதமும் ஒரு சிறிய பாரவுந்தை முல்லைத்தீவுவரை வாடகைக்குகேட்டபோது 20,000 ரூபா கேட்டார்கள். அதை அழைத்துவந்து தம்வீட்டின் முன்விறாந்தையையும் கூடத்தையும் பிரித்து கூரைமரங்களையும், தகரங்களையும் ஓடுகளையும் கொட்டில் போடக்கூடிய மாதிரிச்சில தடி தண்டுகளையும் சேகரித்துப் அப்பாரவுந்தில் ஏற்றினார்கள். இன்னும் வீட்டிலிருந்த சமையல் பாத்திரங்கள், வாளி, குடம், கம்பிஅடுப்பு, கத்தி கோடரி பாய் தலையணை என்று ஏற்றிக்கொண்டு தங்களதும் ஜெகதீசனின் சகோதரன் கருணாநிதி மனைவி குழந்தைகள், அயல்வீட்டுக்கோகிலத்தோடு இன்னும்  இரண்டொருவரையும்  ஏற்றிக்கொண்டு யோகபுரத்திலிருந்து முதலில் முல்லைத்தீவு நோக்கிப்புறப்பட்டார்கள்.  தண்ணீரூற்றிலும், முள்ளியவளையிலும்  அவர்களுக்குச்  சில உறவினர்கள் இருந்தார்கள்.

 

>>> 4

தென்வன்னியில் தம்மீது விடுதலிப்புலிகள் எதிர்த்தாக்குதல் தொடுக்காததைக் கண்ட இராணுவம் சுனாவிலிலிருந்தும் ஜெயபுரத்திலிருந்தும் நகர்ந்து நகர்ந்து  அக்கராயன்குளம், குமரபுரம், உருத்திரபுரம், ஸ்கந்தபுரம், பரந்தன், கிளிநொச்சியிலிருந்தும் மக்களைக் விரட்ட அவர்கள் கிழக்காக  தருமபுரம், உடையார்கட்டு, புதுக்குடியிருப்பு நோக்கி ஏ35 பாதையில் நகர ஆரம்பித்தனர்.

 

 ‘இராணுவம் பரந்தனைச் சூழ்ந்தாயிற்று. இன்னும் இரண்டே நாட்களில் கிளிநொச்சியும் விழுந்துவிடும்என்று ஜனாதிபதி பிரகடனஞ்செய்யவும் மக்கள் உறைந்து போயினர். இவ்விடப் பெயர்வில் பொதுமக்களைவிடவும் வியாபாரிகளுக்குத்தான் திண்டாட்டம் அதிகம். எந்தப்பொருளை விடுவது எதனை எடுத்துச்செல்வது ? உழவு இயந்திரங்களையும் பாரவுந்துகளையும் துணைகொண்டு முடிந்த அளவில் தத்தமது பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு வியாபாரிகளும் ஜனசமுத்திரத்துடன் கலந்து கிழக்கே முன்னேறத்தொடங்கினர். வன்னிப்பிராந்தியத்தினுள் அதுவும் கிளிநொச்சியுள் இலகுவில் இலங்கை ராணுவம் நுழைந்துவிடமுடியாதென்று தெம்புடனிருந்த மக்களுக்கு  நாச்சிக்குடாவின் வீழ்ச்சியும் அதைத்தொடர்ந்தான ராணுவத்தின் நகர்வுகளும் அதிர்ச்சியளிப்பதாகவும் ஜீரணிக்கக் கஷ்டமானதாகவும் இருந்தது.

 

கிளிநொச்சிமாவட்டத்திலிருந்து தருமபுரம், விசுவமடு முத்தையன்கட்டு, உடையார்கட்டுப்பகுதிக்கு ஒரு இலக்ஷம் மக்கள் இடம்பெயர்ந்திருப்பதாக   வானொலிச்செய்திகள்   சொல்லின.

 

சனங்கள் அனைவரும் வெளியேறிய பின்னால் ஜனாதிபதி அறிவித்தபடி ஆயிரமாயிரம் போராளிகளின் இழப்பில் கைப்பற்றிய கிளிநொச்சியையும் ஆனையிறவையும் இராணுவம் தேனீக்கள் பறந்துவிட்ட தேன்கூட்டைப்பற்றுவதுபோல் பற்றிச் சுவைத்துக் கொண்டாடியது.

இப்போது பரந்தன், கிளிநொச்சியிலிருந்து இராணுவம் எறிகணைகளையும் ஷெல்லுகளையும் உடையார்கட்டு, தருமபுரம், விசுவமடு , திருவையாறு, முத்தையன்கட்டுப் பகுதிகளுக்கு ஏவ ஆரம்பித்தது.  காட்டிலும் றோட்டிலும், வாய்க்கால் வரப்புகளிலும், தினமும் நூற்றுக்கணக்கில் மக்கள் மடிந்துகொண்டிருந்தனர். எங்கும் தீயும் புகையும் அவலமும் கூக்குரலும் கேட்ட படியிருந்தன.

மக்கள் கையும் காலும் அறுந்து துடித்து விழும்  வீடியோப்படக்காட்சிகள் ஐரோப்பிய கனடிய தமிழ்தொலைக்காட்சி ஊடகங்களில் ஒளிபரப்பப்படவும் உணர்சிவசப்பட்டுத்  தமிழ்மக்கள் புலம்பெயர் நாடுகளின் வீதிகளிலும்  இறங்கி ஆர்ப்பாட்டங்கள் செய்ய ஆரம்பித்தனர். .நாவும், பஞ்சசீலபரிபாலனர்களும், மனித உரிமைகள் இயக்கங்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க தினமும் கொலைப்படலம்   தொடர்ந்தது. ஆனாலும்      இலங்கை  அரசு .நாவின் தொடர்ந்த நச்சரிப்பில் லேசாகமுனகிக்கொண்டு புதுக்குடியிருப்பு இரணைப்பாலை ஆனந்தபுரத்தை மக்களுக்கான  ‘பாதுகாப்புப்பிரதேசம் (No War Zone) என அறிவித்தது.

                  

>>> 5

 

யோகபுரம் மூன்றாம் யூனிட் மக்களில் இளையவர்களோ  முதியவர்களோ  நடக்கக்கூடியவர்களைத்தவிர  தாமாக இயங்கமுடியாதபடி  இருந்த  நோயாளிகளும்  மிகவயசானவர்களும் பெரும்பிரச்சனையானார்கள். அவர்களை என்ன  செய்வதென்று தெரியவில்லைபாபுலுக்கிழவன்  “எனக்கு எழுபத்தைந்து வயசாச்சு என்னால ஒரு அடி எடுத்து வைக்கமுடியாது நான் இங்கேதான் கிடப்பேன் வாற ஆமிக்காரன் என்னைச் சுடுகிறதெண்டால் சுட்டுவிட்டுப்போகட்டும் என்று அடம்பிடித்தார்கட்டிலோடு கட்டிலாக எழுந்து நடமாடமுடியாதபடி  இருந்த முன்னாள் போராளி இளமதி இப்போ இந்நாள் போராளிகளுக்கு  பிரச்சனையாக  இருந்தான்

அவர்கள் எடுப்பு அலையாடல் கருவிகளில் உரையாடவும் சற்றுநேரத்தில் ஒரு உழவு இயந்திரம் வந்தது. இருவரையும் குண்டுக்கட்டாகத்தூக்கி அதன் பெட்டியினுள் ஏற்றினார்கள். இருவரும்   “எங்களை இங்கேயே கிடந்து சாகவிடுங்கோஎன்று அவர்களைக் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  “நீங்கள் எங்களை மன்னிக்கவேணும். ஒருவரையும் வீட்டில் இருக்கவிடப்படாதென்பது மேலிடத்து உத்தரவு.” அன்பாகச் சொன்னாலும் அவர்கள் தம்முடிவிலும் செயலிலும் உறுதியாகவே இருந்தார்கள். இவர்களின் கெஞ்சல்கள் மன்றாட்டங்கள் எதுவும் அவர்களிடம்  எடுபடவில்லை. இன்னும் எவராவது தப்பி ஒட்டி இருக்கிறார்களா என்பதைப் போராளிகள் ஒவ்வொரு வீடாகச்சென்று பார்த்து உறுதிசெய்தனர்.

மரச்சட்டங்களால் ஒரு ஸ்டிறெச்சர்  செய்து இளமதி அதிலேயே கிடந்தமானத்துக்கு உழவு இயந்திரப்பெட்டியில் ஏற்றப்பட்டிருந்தான். போகுமிடத்தில் பதுங்குகுழிகள் தோண்டவேண்டியிருக்கும் என்கிறகணிப்பில் மக்கள் பலரும் தங்களிடமிருந்த மண்வெட்டிகள் பிக்காஸ்களையும் எடுத்துக் கொண்டனர். கொட்டில்களில்  ஆண்டுக்கணக்காக  பாவனையின்றி நின்ற பல மாட்டுவண்டிகள் மாடுகளுடனும் இல்லாமல் கை இழுவையாகவும் வீதியில் நகரத்தொடங்கின. துணுக்காய் மாங்குளம் வீதி நாற்பது வருஷங்களாக பராமரிக்கப்படாது குன்றுங்குழியுமாக இருக்கிறது. இன்னும் யோகபுரத்தின் முதலாம் இரண்டாம் மூன்றாம்  நாலாம் ஐந்தாம் யூனிட்டின் உள்குறுக்கு வீதிகள் அனைத்தும் இன்னும் தார் கண்டறியாத  கிரவல் மண்வீதிகளே. இழுத்துவரப்பட்ட வண்டிகள் மேடும் பள்ளமுமான கிரவல் வீதிகளில் உருளும்போது எழுப்பிய  ‘நற நறச்  சத்தம் பற்களைக்கூசவைத்தன

ஒவ்வொரு ஷெல் வெடிக்கும்போதும் அதன் சத்தத்திலிருந்து அது எவ்வளவு தொலைவில் ஏவப்படுகிறது ராணுவம் எவ்வளவு தூரத்திலிருக்கிறான் என்பதைத்துணிய  இப்போது மக்களும் பழகிவிட்டிருந்தனர்.

யோகபுரம் மூன்றாம் யூனிட்டி ல்  வேலுப்பிள்ளையர், சபாபதியர், செல்வநாயகம் எனும் மூன்றுபேரது உழவு இயந்திரங்களே டீசலோடும் ஓடக்கூடிய நிலையிலும்  இருந்தன. ஒவ்வொரு உழவு இயந்திரங்களினதும் பெட்டிகளில் விரிக்கப்பட்ட படங்குகளிலும் சக்கரங்களின் மட்காட்களிலுமாக வண்டிக்கு சராசரி நாற்பது பேர் ஏற்றப்பட்டனர். வேலுப்பிள்ளையர் பெண்சாதி பார்வதி வன்னிவிளாங்குளம் பொங்கலுக்கென்று நேர்ந்து விளையவிட்டிருந்த  பூசனிக்காய்கள் இரண்டையும் வெட்டி எதுக்கும் உதவுமென்று தங்கள் உழவுஇயந்திரத்தின் பெட்டிக்குள்  போட்டார். ஒருவாறு எல்லோரும் புறப்பட ஆயுத்தமாகையில் நடுப் பெட்டிக்குள் இருந்தபடி சாத்திரியார் கதிரேசர் :

  எம ஓரையடா பிள்ளையள், ஒரு அரைமணத்தியாலம் பொறுங்கோ.என்றார்.

 “ எமஓரையும் கிமஓரையும் ஷெல்லுகள் மல்லாவி ஆஸுப்பத்தரிகாண வந்து வந்து விழுகுதாம். இஞ்சவர  இன்னும் நேரம் கனக்க எடுக்காதுஎன்று அவசரப்படுத்தினான் சாந்தன்.

  நல்லதுக்கு குடுத்திக்காலமில்லை………… என்னவோ உங்களுக்குத் தெரிஞ்சபடி செய்யுங்கோ ராசாவை.”

வெத்திலைத்தம்பர் கேட்டார் :

சாத்திரியாருக்கு ஊர் எங்கே ஏழாலை, மல்லாகப்பக்கமோ ?”

எப்பிடித்தெரிஞ்சுதோ ?”

அவைதான் உந்த  ‘குடுத்தி பாவிக்கிறவை

ஆமோ…………….. அதெல்லாஞ்சரிதான். ஆனா இந்தப்புறப்பாடு ஒன்றும் நல்லதுக்கு மாதிரித்தெரியேல்லை பெருமூச்செறிந்தார்.

 

கோப்பாய்க்  கமலா அக்கா  மேசன் வேலைக்குப்போன இடத்தில் தனது மகன் சண்முகத்தை உடுத்துறை வேலுப்பிள்ளையர் மனுஷி பாக்கியம் தன்ரை விளைஞ்ச குமரைக்காட்டி மயக்கி வளைச்சுப் பிடிச்சுப் போட்டாவென்று  அந்தக் குடும்பத்தோடு இப்போ பத்துப்பன்னிரண்டு வருஷங்களாகப் பேச்சல் பறைச்சல் இல்லை. மிளகாய்கன்றுகளுக்கான மேட்டுநில நீர்ப்பாசனத்தின்போது அம்பலவாணர் வீட்டுக்காரருக்கும் கந்தவனம்  குடும்பத்துக்கும் பாசன நீர்ப்பங்கீட்டில் ஏற்பட்ட சச்சரவு கைகலப்பாகிப்போனதால் அந்த இரண்டு குடும்பங்களும் ஆண்டுக்கணக்கில் சங்காத்தமில்லை. இப்படி  அங்கங்கே அயலவைக்குள்ளே    பிக்கல்பிடுங்கல்கள்  இருக்கிறதும் சகஜம்தானே.

 ‘ இனி உள்ளது வாழ்வா சாவா என்று ஒருவருக்கும் தெரியாத நிலையில் மூன்றாம் யூனிட்டில் ஒன்றுடனொன்று பெரிதும் சௌஜன்யமாயிராத குடும்பங்கள் எல்லாம்  ஒருவரோடொருவர் இவ்விடப்பெயர்வுடன் என்றுமில்லாத  அளவுக்கு    அந்நியோன்யமாகினர்.

யோகபுரம். சிவபுரம், பாண்டியன்குளம், நட்டாங்கண்டல் பகுதிகளில் குடியேற்றத்திட்டங்களில்  இருந்த மக்கள்

1995 சூரியக்கதிர்தாக்குதல்/படையெடுப்பின்போது குடாநாட்டை விட்டுவந்த  மக்கள்

வன்னியின் ஆதிக்குடிகளுமாக

கிழக்கு வன்னியில் வாழ்ந்திருந்த அனைத்து மக்களும் கையில் எடுக்கக்கூடிய அளவுக்குத் தானியங்கள்  சாக்கு பாய் கைலாந்தர் அன்ன பொருட்களோடு வீதிகளில் போராளிகளினதும் அவர்களின் அனுசரணையாளர்களினதும் முன்நடத்தலில்  மாங்குளத்தின் திசையில்  கிழக்காக நடக்கத்தொடங்கினார்கள்சரித்திரம் அறிந்திராத அவ்விடப்பெயர்வுத்தொடரில் மக்களுடன் சேர்ந்து பத்துப்பன்னிரண்டு உழவு இயந்திரங்களும், எழுபது எண்பது மாட்டுவண்டிகளும் எண்ணிக்கையிலடங்காத  மிதியுந்துகளும் வந்துகொண்டிருந்தன. இழுவை மாடுகள் கிடையாதவிடத்து மக்களில் சிலர் வண்டிகளை கைகளாலேயே தள்ளிக்கொண்டு சென்றனர். ஏனைய உழவுஇயந்திரங்களில் இளமதியைப்போல ஸ்டிறெச்சரினுள் ஏற்றப்பட்ட வேறும் சில உடம்புக்குமுடியாத நோயாளிகளும், முதியவர்களும், குழந்தைகளும், அணுக்கத்தில் பிரசவித்த தாய்மார்களும் இருந்தனர். இன்னும் அவற்றில் ஒவ்வொரு வீட்டுக்காரரினதும் அரிசி கிழங்கு காய்கறிகளடங்கிய சிறுசிறு உரப்பைகளை வைத்துக்கொண்டுவர அனுமதித்தனர். போதாத அவலத்துக்கு எங்கிருந்து ஏவுகிறார்களென்று அனுமானிக்க முடியாதபடி சில எறிகணைகள் இஷுக் இஷுக் என்று அவர்கள் தலைக்குமேலால் சென்றுகொண்டிருந்தன.

வன்னிப்பகுதிக்கான உணவு மருந்துப்பொருட்களோடு எரிபொருள் விநியோகத்தையும் அரசு மட்டுப்படுத்தியதால் அறவே பெற்றோல் டீசல் இல்லையென்றானது. சிலர் திருட்டுத்தனமாக இராணுவத்திடம் லிட்டர் நானூறுக்கும் ஐநூறுக்கும் வாங்கிய டீசலை கொஞ்சமாக ஒளித்து வைத்திருந்தனர்.  இயங்கக்கூடிய சில உழவுஇயந்திரங்களும் டீசல் இல்லாமையால்  கொட்டில்களிலேயே  கிடக்கவிடப்பட்டன.

மூன்றாம் யூனிட்டிலிருந்து புறப்பட்ட உழவு இயந்திரங்களில் வந்துகொண்டிருந்த பொன்னம்பலம் , கருணாநிதிமரியதாஸன் , சம்பந்தன்போன்ற இளைஞர்களும் ஓரளவு சுகதேகிகளும் வவுனிக்குளம் சந்தியில் இறங்கிக்கொண்டு நடப்பதற்குச் சிரமப்பட்ட சில பெண்களையும் முதியவர்களையும்  ஏற்றிக்கொண்டனர்.

இடம்பெயரும் இஜ்ஜனசமுத்திரத்தில் கணிசமான அளவில் போராளிகளும் இருக்கத்தானே வேண்டுமென கணிப்பில் இராணுவம்  வீதியில் சென்றுகொண்டிருந்த சனங்கள் மீதும் தொடர்ந்து ஷெல்களை வீசித்தன் கைவரிசையைக்காட்டிக் கொண்டிருக்கவும் சிலர் காடுகளில் இறங்கி நடக்கவும் முயற்சித்தனர்.  ‘ஜிவ்வென்று கூவிக்கொண்டு மிகப்பதிவாக சில ஷெல்கள் வரவும் சனங்கள்அறுதலிபிள்ளையள்  ஷெல்லடிக்கிறாங்கள்டா எல்லாரும் கீழ கிடவுங்கோ, கிட கிட கிட.”  என்று கூச்சலோடு அவை அணிஞ்சியன்குளத்திலும் ஒட்டறுத்தகுளத்திலும்  இடம்பெயர் அணியின் மேல்  விழுந்து வெடித்ததனசனங்கள்  ‘வென்றுபோட்ட கூச்சல் நெடுநேரத்துக்குக் கேட்டது. விழுந்து வெடித்த இரண்டு ஷெல்களும்  ஒவ்வொரு இடத்திலும் தலா ஒவ்வொரு உயிரைக் காவுகொண்டன. அணிஞ்சியன்குளத்தில் ஒரு பன்னிரண்டுவயசுப்பையன். ஒட்டறுத்தகுளத்தில் ஒரு நாற்பது வயது குடும்பஸ்தர். நின்று பார்த்து ஒன்றுமாகாது. பந்தங்கள் பதறிக்கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருக்க சீறிய குருதியின் வெம்மை தணியமுன்னரே  வீதியோரமாக அடக்கம் செய்துவிட்டு  மேலே நகர்ந்தது  கூட்டம்.

நீண்ட இந்த மனிதஅணியின்மீது மீண்டும் மீண்டும் அங்கும் இங்குமாக  ஷெல்கள் வந்து விழுந்தபடியிருந்தன. ஷெல்லின் சிதைவுகள்பட்டு விரல்கள் அறுந்தவர்கள் விலாவில் சிராய்த்தவர்கள் கையிலோ கால்களிலோ தசைகள் பிடுங்குப்பட்டவர்களை  இழுத்துவந்த வண்டிகளிலும், உழவு இயந்திரத்தின் பெட்டிகளிலும் முதலிடம் கொடுத்து ஏற்றினர். பயணம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. இத்தனை உற்பாதங்களிருந்தும் இராணுவம்  வருவதற்குள் மக்கள் எப்படியோ முன்னேறிச் சென்றுவிட்டார்கள்.

முதலில்போன உழவுஇயந்திரங்கள் மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து வன்னி விளாங்குளத்தை அடையவே அந்திசாய்ந்து இருட்டத்தொடங்கியது. ஷெல்களின் வீழ்ச்சியும் சற்றுத்தணிவது போலிருந்ததுஎதுக்காக எங்கே போய்கொண்டிருக்கிறோமென்று தெரியாத குழந்தைகள் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தன. அனைவருக்கும் தாங்கமுடியாத பசியும் தாகமும். தண்ணீர் மொள்ளவும் தாகந்தீர்க்கவும்  அம்மன் கோவில் கிணத்தில் நீண்ட நிரையுண்டானது. அம்மன்கோவில் பொங்கலின்போது கூடுவதைவிடவும் நிறைந்த சனக்கூட்டம் ஆங்காங்கு  அடுப்புகள் மூட்டி  பானைகளையும் முட்டிகளையும்  வைத்துக்கொண்டு கையில் எடுத்துவந்த தானியங்களை வைத்து ஏதேதோ பண்ணினர். முதலில்  வெந்த பானையிலிருந்து குழந்தைகளுக்கு  சாதங்கள்  ஊட்டப்பட்டனகளைத்துப்போயிருந்த ஜனங்கள் அங்கங்கே துவண்டு படுத்தனஅவர்கள் தம் கால்வலி, தலைவலி, வயிற்றுவலி அன்ன உடல் உபாதைகளையெல்லாம்  கண்டுகொள்ளாதிருக்கப் பழகலாயினர்மறுநாள் விடிகாலையிலேயே  பயணம் ஆரம்பமாகியது.

 

<<< 6

இவ்வேளை முல்லைத்தீவில் பெருந்தொகையில் கடற்படையும் இராணுவமும் வந்திறங்கத் தொடங்கியது. அனைவரையும் விடுதலைப்புலிகள் மூர்க்கமாக எதிர்த்துப் பார்த்தனர். ஆனாலும் அவர்கள் கடலில் இருந்து ஏவியகணைகளையும் பீரங்கியையும் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை.  இவர்கள் நாலுபடகில் புறப்பட்டால் கடற்படை நாற்பது டோறாக்களிலும் மிகைவேகங்கொண்ட பெரும்படகுகளிலும் வந்து தாக்கியது.  முல்லையும் அவர்கள் வசமாகிவிட்டதென்று வானொலியில் செய்திகள் வந்தன. புலியினரின் எதிர்ப்பொன்றும் பெரிதாக இருக்கவில்லை என்பதை வானொலி மீண்டும் மீண்டும் அழுத்திச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. மக்கள்நிரை ஒட்டிசுட்டானை நெருங்கும்போது  முல்லைத்தீவு   முற்றாக அவர்கள் வசமானது உறுதியானது. இனி அங்கு போவது  அத்தனை உசிதமல்ல.

முல்லைத்தீவுக்குத்தான் போகமுடியாவிட்டாலும்  முள்ளியவளை தண்ணீரூற்றிலுள்ள  உறவுகளுடனாவது தங்கலாமென்று வந்த  ஜெகதீசனுக்கும் சிவபாதத்துக்கும் சப்தநாடிகளும் ஒடுங்கி மேற்கொண்டு என்னசெய்வதென்று தெரியவில்லை. யோகபுரத்துக்கு இடம்பெயர்ந்து வந்தவர்களுக்கு இடவசதிகள் ஏற்பத்திக்கொடுத்த தாமே தம் வீட்டையும் பிடுங்கிக்கொண்டு புறப்படவேண்டியாகிவிட்ட  அவலத்தை  நினைத்தான்.

கருணாநிதியின் மனைவி கமலம் பாரவுந்தில் தங்களுடன்கூட அவனையும் வருமாறு எவ்வளவோ வற்புறுத்திக்கேட்டும்தான் சனங்களோடதான் வருவேன்என்று பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டான் அச்சமூபகாரி.

அவன் மகள் ஆதர்ஷா பாரவுந்துள் பயணம் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள்

ஏனம்மா அப்பா எங்களோட வரேல்லை?”

இப்போ நாங்கள் எங்கே போறம் அம்மா?”

ஏன்  ஆமி எங்களைத் தொரத்துது………….  எங்கே  தொரத்துது? ”

அம்மா நீ அழுவாதைநான் இனி ஒண்டுங்கேட்க மாட்டன்.”

 

ஒட்டிசுட்டானில் புதுக்குடியிருப்பு சந்திக்கு அணுக்கமாக பாரவுந்துக்காரன்  ‘இனிப்போகேலாது என்றுவிட்டு அவர்களது பொருட்களை வீதியோரமாக இறக்கிவைத்துவிட்டுப் போய்விட்டான். அவனையும் குறைசொல்ல முடியாது அவனும் உயிர்பிழைக்கத்தானே பார்ப்பான்.

அனைவருக்கும் அகோரப்பசி. இருந்த பண்டங்களைக்கொண்டு சில சுள்ளிகளைச்சேகரித்து அடுப்புமூட்டி சமையல் என்று சொல்லி ஒன்றைப்பண்ணிச் சாப்பிட்டுவிட்டு அத்தனை பொருட்களையும் வீதியிலேயே கிடக்கவிட்டுவிட்டு ஒட்டுசுட்டான் பாதையில் இருவரது குடும்பமும் சனமோடு சனமாக கையில் சில அலுமினியப்பாத்திரங்களையும் இரண்டு கோணிப்பைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு நடக்கத்தொடங்கினர்.

 

 

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் டேவிட் ஐயாவின் வழிநடத்தலில் காந்தீய இயக்கம் என்னும் சமூகமேம்பாட்டு அமைப்பொன்று கட்டமைக்கப்பட்டது. இனக்கலவரங்களால் சிங்களப்பகுதியை விட்டுவெளியேறிய தமிழ்பேசும் அகதிமக்களை வடக்குகிழக்கு பிரதேசத்தில் குடியேற்றி அவர்களுக்கான சமூகப்பதுகாப்பை உறுதிசெய்வதுதமிழ்மக்களின் உரிமைப்போரட்டத்தை, பாட்டாளியின மக்களின் வர்க்கப்போராட்டதை வழிநடத்த மக்கள் சார்ந்த தலைமையை உருவாக்குவதுசமூகத்திலுள்ள முற்போக்கு சக்திகளை இணைப்பதுஎனப்பல இலக்ஷியங்கள் அவர்களிடமிருந்தன. யோகபுரத்திலிருந்து கருணாநிதி, குலசிங்கம், பொன்னம்பலம், செல்வரத்தினம், நவரத்தினம், அசோக், கிருஷ்ணமூர்த்திஸ்ரீகாந்தன், பவான், மைக்கேல், மரியதாஸன், அரியநாயகம், சாந்தன், காசிநாதன், ஆகிய சமூக உணர்வுள்ள பதினைந்து இளைஞர்கள் காந்திய இயக்கத்தில் ஒன்றிணைந்தனர். யோகபுரம் சனசமூகநிலையம் இரவுவேளைகளில் அவர்கள் தமது கலந்தாசோனைகள் செய்யும் சந்திப்பு நிலையமுமாயிற்று.

மக்களைச் சந்தித்து அவர்களுடன் சமூகச்சீர்திருத்தங்களின் அவசியம் பற்றிப்பேசுதல், நாடகங்கள், வீதிநாடகங்கள் மூலம் சமூகசீர்திருத்தக் கருத்துக்களைப்பரப்புதல், நீர்ப்பாசன வாய்க்கால்களில் வளர்ந்திருந்த சிறு மரஞ்செடிகொடிகளை வெட்டித்துப்புரவு செய்து நீர் சுமுகமாக ஓட வழிசெய்தல், பொதுச்சிரமதானப்பணிகள் மூலம் தாரிடப்படாத கிராமத்தின் வீதிகளைக் கிரவல் போட்டுச்செப்பனிடுவது எனப்பல சமூகப்பணிகளைச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள்  இவ்விளைஞர்கள்.

கிராமத்தின் படித்த பெண்களுக்கு மருத்துவத்தாதிப்பயிற்சிகள் வழங்கி கிராமமருத்துசேவையிலும், பாலர்நிலை ஆசிரியப்பயிற்சிகள் வழங்கி பல பாலர்பாடசாலைகளை நடத்தினர். இன்னும் சிங்கள முற்போக்கு சக்திகளுடன் இணைந்து இயங்கி இனவாதத்தை அறவே அழித்து இலங்கையில் அரசியல் சமத்துவத்தை உருவாக்கவேண்டும் என்பதுபோன்ற கனவுகளும் அவர்களுக்கு இருந்தன.

 பின்னர் சந்திரிகா அம்மையாரின் அரசு சூரியக்கதிர் எனப்பெயரிட்டு யாழ்ப்பாணத்தில் தாக்குதல் தொடுத்தபோது குடாநாட்டிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து வன்னிநாடி வந்த மக்களுக்கு கொட்டில்மனைகள் அமைத்துக்கொடுத்தல் அங்கங்கு குழிகள் வெட்டி கழிப்பறைகளை அமைத்துக்கொடுத்தல் என மும்முரமாகப் பொதுப்பணிகள் செய்து கொடுத்தவர்கள் இவ்விளைஞர்கள். ஒவ்வொரு குடியேற்றக்காரர்களும் தத்தம் வளவுகளுள் நாலைந்து குடும்பங்கள் கொட்டில்களோ  ஒத்தாப்புகளோ போட்டு ஒரு முட்டியை வைத்துக்கொண்டு பிழைத்திருக்க  இடம்கொடுத்த கிராமம் யோகபுரம்.

எல்லோரும் இளைஞர்களானதால் அவர்களுள்ளும் விடுதலைப்புலிகளின் அனுசரணையாளர்கள், எதிர்ப்பாளர்கள் விமர்சகர்கள் எனப்பலரும் வெவ்வேறு பார்வைகளுடன் இருக்கவே செய்தனர். காந்தீய இயக்கம் விடுதலைப்புலிகளுக்கான பிரச்சார வேலைகளைத்தான் செய்கிறதோ  என்கிற சந்தேகத்தில் அரசாங்கம் இத்துடிப்பான இளைஞர்கள் அத்தனை பேரையும் கைதுசெய்து ஆறுமாதங்கள் சிறையிலும் அடைத்தது.

சம்பந்தனும்  ஜெகதீசனும் சிவபாதமும்  பிறிதொரு இயக்கத்துக்காக நின்று உழைத்தவர்கள். அவ்வியக்கம் முடக்கப்பட்டவுடன் ஏனைய இளைஞர்களைப்போல விடுதலைப்புலிகளுடன் இணைந்து இயங்க முடியவில்லை,  அவர்களின் அனுதாபிகளாகவும்  விமர்சகர்களாகவுமே இருந்தார்கள்.

 

>>> 7

முல்லைத்தீவை இராணுவம் கைப்பற்றியானதும் கால்நடையாக வந்த சனம் மாங்குளம்போகாமல் வீதியைக்குறுக்கறுத்து காட்டுக்கூடாக பனிக்கங்குளம் கொக்காவில் திசையில் நடக்க ஆரம்பித்தது. சில இடங்களில் வயல்களில் வெள்ளம் நின்றது. சேறு சகதியும்  சுமுகமாக நடக்கவிடாது துன்பம் செய்ததன. நாயுருவியும், தொட்டாற்சுருங்கியும் பிராண்டியதில் சனங்களுக்கு கைகாலெல்லாம் கீறலும் வலியும். அவர்களாலும் ஒரு பகல்பூரா நடந்ததில் இரணைமடு முத்தையன்கட்டுக்கே வரமுடிந்ததுமேடும் பள்ளங்களும் நிறைந்த காட்டுவழியிப்பாதைகளினூடாக வண்டிகளை உருட்டிச்செல்வது சிரமமாதலால் முதியவர்களை ஏற்றிய வண்டிக்காரர் ஒலுவமடுவரை தள்ளிச்சென்று அங்கிருந்து மேற்காக  வண்டிப்பாதையில் விசுவமடுநோக்கிச்சென்றனர். பசியும் களைப்பும் காலோய்ச்சலும் சனங்களுக்கு அடுத்து எங்கே போவதென்று தெரியவில்லை. இப்போது கருணாநிதி  ராஜினாமா நாடகங்களுக்கு வேஷங்கள் போடத்தொடங்கவும்  அதைநம்பிய வெளிவிவகாரங்களுக்கான அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி ஓடோடி வந்து அவரைச்சந்தித்து சமாதானம் பண்ணுகிறார்.

 

அநேகமான உழவுஇயந்திரங்களும் ஒட்டுசுட்டான் பாதையையே  தேர்ந்தெடுத்தன. முதலில் சென்ற இயந்திரங்கள் உடையார்கட்டில் புதுக்குடியிருப்பில் ஆங்காங்கே  சனங்களை இறக்கிவிட்டன. யோகபுரத்து இளைஞர்கள் டீசல் உள்ள உழவுஇயந்திரக்காரர்களை வாங்கிறகாசை வாங்குங்கோ தயவுசெய்து திரும்பிப்போய் வண்டிகளில் வந்துகொண்டிருக்கிற உடம்புக்கு இயலாதவர்களை ஏற்றிவாங்கோ என்று கெஞ்சியதில் இரக்க குணமுள்ள உழவுஇயந்திரக்காரர்கள் சிலர் திரும்பிவந்து  அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டு வரவும் செய்தனர்.

வேலுப்பிள்ளையரின் உழவுஇயந்திரப்பெட்டிக்குள் இருந்த சின்னம்மா ஆச்சி எந்நேரமும் பிலாக்கணம் வைத்து அழுதுகொண்டிருந்தார். அவரது மருத்துவத்தாதி பணியிலிருந்து  ஓய்வுபெற்றிருந்த மகள் பாகேஸ்வரியை விடுதலைப்புலிகள் தமக்கான மருத்துவமனையில் பணிசெய்வதற்காக அழைத்துப்போயிருந்தனர்.   ‘அதன்பிறகும் இரண்டொருதரம் வீட்டுக்கு வந்துபோயிருக்கிறாள், ஆனால் இப்போ  ஆறுமாதமாக அவள் வரவுமில்லை ஒரு தொடர்புமில்லாமலுமிருக்கிறாள்என்று இவர் கூப்பாடு போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

சீருடையில் போராளிகளை எங்கே பார்த்தாலும்  ராசா எங்கட பாகேஸ்வரியைப் பார்த்தியளா மோனை நேர்ஸு. அவளை ஒருக்கா வந்து என்னைவந்து பார்த்திட்டுப்போகச்சொல்லுங்க ராசா, ஒருக்கா வந்துபாத்திட்டுப் பிறகு அவள் எத்தினை நாளைக்கெண்டாலும் உங்களோடை  அங்கே நிக்கட்டும்.” என்று அரற்றுவார்.

 “ முன்னொருக்கால் சுனாமி எண்டு புதுப்பேரோட ஒண்டு வந்து அள்ளிக்கொண்டு போச்சுது சனங்களை……………..  இப்போ இந்தப்போர் இடியேறு வந்ததாலை மனுஷனே மனுஷனைக் கொல்லுறான். புத்தனுடைய சிலைகள் பரவின அளவுக்கு அவன் போதனைகள் பரவவில்லையே நாட்டிலஇட்டமுடன் எம்தலையில் இன்னபடி என்றெழுதி விட்ட சிவன் செத்துவிட்டானோ ”  என்று புலம்பினார்  சின்னத்தம்பிகிழவன்.

 

செல்வநாயகத்தார் சொன்னார் :  “ இவங்கள்  தங்களாலை ஏலாதெண்டால் சர்வதேச சமூகத்தைக்கூப்பிட்டு  இனி நாங்கள் சமாதானமாய் போறம்………..  நீங்கள் தாற எதையென்றாலும் கெதியாய்த்தந்துதொலையுங்கோ என்று சொல்லவேண்டியதுதானே…… ஏன் இப்பிடிச் சனங்களைத்தெருவிலும் காட்டிலுமா உத்தரிக்க விட்டு அதுகளின்ரை பழியையும்  தலையில் அள்ளிக்கட்டுறாங்கள். இறுதியுத்தம் ஆயுதம் வாங்கவேணுமென்று வெளிநாட்டுச்சனத்திட்ட வறுகினது போதாதென்று எங்களிட்டயுமல்லே அள்ளினவங்கள் . அப்ப வாங்கின ஆயுதங்களை எடுத்துவைச்சு ஆமியைத் திருப்பி விரட்டவேண்டியதுதானே? ”

அப்பிடியில்லை நாயகத்தார். நமக்கு ஆயுதங்கள் வந்த கப்பலுகளை இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் மூழ்கடிச்சுப்போட்டாங்கள்லே. அதோட ஆயுதங்கள் மட்டுமில்லை. போராடுகிறதுக்கு போராளிகளும் வேணும். எங்களுடைய சுதந்திரத்துக்காகத்தான் அவங்களும் ஊணுறக்கமில்லாமல் காடுகரம்பையென்று அலைந்தும் தங்களின் உயிரைக்கொடுத்தும் போராடுறாங்கள். அதைத்தான் எல்லாரும் கண்கொண்டு பார்க்கிறம். இன்னும் இருக்கிற குறைநிறையை போதாமையை எப்படி நாம நிவர்த்திக்கலாமென்று சிந்திக்கவேணுமேயொழிய சும்மா ஒரு பக்கத்தால தட்டையாய் சிந்திக்கிறதாலயும் பேசுறதாலயும் பிரயோசனமில்லை.’’  பொன்னம்பலம் சொன்னான்.

செல்வநாயகம் ஒருநேரம் யோகபுரம் கிராமசபைத்தேர்தலில்  ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி  ஆதரவில் சுயேச்சையாய்ப் போட்டியிட்டு  மண்கவ்வினவர். அவரின் உழவு இயந்திரத்தில் வரவேண்டி  இருந்ததால்  அதற்கும்மேல் அவருடன் விவாதிக்க வேறுயாரும் முனையவில்லை.  ‘போராளிகளின் காதில் விழுந்தால் உதைபடுவார்என்று மட்டும் நினைத்தனர்.

இளமதி  ‘இந்த உற்பாதங்களை எல்லாம் காணாமல் அப்பா செத்துப்போனதுதான் நல்லதுஎன்று நினைத்தான். அவனது அப்பா அழகசிங்கமும் நெடுங்காலமாக  இயக்கத்துக்குத் தேவையான பொறியியல் உதவிகள் மருத்துவமனை ஆயுதக்கிட்டங்கிகள் பாதுகாப்பு அரண்கள் அன்ன விஷேச பாதுகாப்பு பங்கர்களின் கட்டுமானப்பணிகளில் அர்ப்பணிப்புடன் சேவையாற்றிவந்தார். அந்நேரத்தில் அவருடைய குருதியில்  கொழுப்பின் அளவு அபரிமிதமாக ஏறிக்கொண்டிருந்தது. போர்க்காலச் சூழலில்  அதைக் கவனிக்கவோ தணிப்பதற்கான  வைத்திய உதவிகளைப்பெறவோ முடியாமல் போனதில் திடீரென ஒருநாள் வந்த மாரடைப்பு அவருக்கு மரணத்தையும் கொண்டு வந்தது.  ‘இப்போது அவரும் இருந்திருந்தால்  மனசு  மிகக் கஷ்டப்பட்டிருப்பார்என அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

 

கருணாநிதி மட்டும் விடாமல் சாத்திரியாரைச் சீண்டிக்கொண்டிருந்தான்.

சாத்திரியாரே  இத்தனை மனித அவலம் எதனாலை  வந்தது. எந்தத் தோஷக் கிரகம் பார்த்ததுங்கோ……….புதுசா வால்வெள்ளி ஏதும் முளைச்சதால இப்படியாகுதா, இதுக்கு உங்கள் சாஸ்திரம் என்னங்கோ சொல்லுது?”

<<< 8

 முதலில் முல்லைத்தீவுக்கெனப் புறப்பட்ட ஜெகதீசன்  குடும்பமும், கருணாநிதியின் குடும்பமும், சிவபாதம் குடும்பமும் உடையார்கட்டில் சந்தித்துச்சேர்ந்துகொண்டன. உடையார்கட்டை அடைந்த சனத்தில் இடைவழியில் காயம் பட்டவர்களை அங்கிருந்து புதுக்குடியிருப்பை ஆஸ்பத்தரிக்கு அனுப்பினர் தொண்டர்கள். அங்கும் உயிர்காக்கும் மருந்துகளோ வேண்டிய அளவுக்கு மருத்துவர்களோ இல்லாமல் திணறிக்கொண்டிருந்தது ஆஸ்பத்தரி. அதன் வளவுக்குள் இருந்தாலே போதும் என்கிற மனநிலையில் இருந்த காயம்பட்டவர்களில் பலரும் தரையிலும் நெகிழித்தாள்களிலுமாகக் கிடத்தப்பட்டிருந்தனர். சிலர் வெளியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த கூடாரங்களில் சாக்கு அல்லது பாய்களை விரித்தும் கிடத்தப்பட்டனர்.  சனங்களிடம் பணமில்லை, கடைகளில் பொருகளில்லை. குளிப்பில்லை. தூக்கமில்லை. உத்தரித்தலைந்தனர். அதுவும் குழந்தைகளை வைத்திருந்த குடும்பங்கள் பட்டதுயரம் சொல்லி மாளாது.

மக்களுடன் போராளிகளும் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லி அரசு இரசாயனக்குண்டுகளையும், ஷெல்களையும் வீசவீச அப்பிரதேசத்தில் மரணங்கள் மேலும் மலிந்தன. அவயவங்களை இழந்த மக்களும் , விலங்குகள் போல் இறந்த மக்களும் இறைந்து கிடந்தனர். அத்தனை கேவலமாகத் தமிழ் உயிரின் விலையும் மதிப்பும் தாழ்ந்துபோய் இருந்தது. இறப்பவர்களுக்காக  அழவும், அவர்களை எடுத்துப்புதைக்கவும்  மனிதர் இல்லாது போயினர்.

புதுக்குடியிருப்பு சந்தை பள்ளிக்கூடம் எல்லாம் சனங்கள் நிரம்பி வழிந்தார்கள். அங்கிருந்து மந்துவில் இரட்டைவாய்க்கால் வெள்ளாம்புள்ளி வட்டுவாகல்வரையில் வீதி நிறைந்த சனக்கூட்டமாக இருந்தது. அரசு புதுக்குடியிருப்பு ஆஸ்பத்தரியில் சிகிச்சை வழங்கப்படுகிறது என்பதற்காக அதற்கும் குண்டுவீசி  அதை நிர்மூலம் செய்தது.

 “ புதுக்குடியிருப்பு ஆஸ்பத்தரிமீது  எதற்காக குண்டுகளை வீசினீர்கள்?” என வெளிநாட்டுப்பத்திரிகையாளர் ஒருவர் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கொத்தாபாய ராஜபக்ஷவிடம் கேட்டபோது ”புதுக்குடியிருப்பு போர்வலயம். அங்கு ஆஸ்பத்தரியெல்லாம் மூடியாகிவிட்டது. அங்கு போகவும் மருத்துவம் பார்க்கவும் யாருக்கும் அனுமதியில்லை. அங்கு குண்டுகள் விழுவதையிட்டு ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. இவர்களை யார் அங்கே போகச்சொன்னார்கள்? ” என்று கோபமாகக்  கேட்டார்.

 

விசுவமடு தருமபுரம் உடையார்கட்டு தேவிபுரத்தில் மரணங்கள் மலியவும் உழவுஇயந்திரங்கள் அங்கங்கே நிறுத்தப்பட்டன. சனங்கள் பெருவாரியாக காட்டைக்குறுக்கறுத்தும் வயல்களினூடாகவும்  வள்ளிபுனம், புளியம் பொக்கணை, இரணைப்பாலை, ஆனந்தபுரம், மாத்தளன், புது மாத்தளன் என்று இடம் பெயர்ந்தார்கள். பாதைகள் ஒன்றும் சுமுகமானதாக இல்லை. பெரும்பாலான வயல்களில் வெள்ளம் நின்றது. எங்கும் சேறு சகதியும்  சதுப்பும்.

 

தண்ணீரூற்றுவிலிருந்து வந்த சனங்கள் முல்லைத்தீவு நந்திக்கடல், வட்டுவாகல் கடலேரிக்கரையோரம் முழுவதும் துருவங்களில் பெங்குயின்கள் நின்றதுபோல நிற்கலாயினர். அங்கும் ஷெல்கள் வந்து விழத்தொடங்கவும் சனக்கூட்டம்  கடற்கரையோரமாக வடக்காக மாத்தளன் முல்லைவாய்க்கால் நோக்கி நகர்ந்தது. புதுமாத்தளன், மாத்தளனில்கூடிய சனங்களின் தொகை ஒன்றரை லக்ஷம்வரையிலாவது வரும். ஒதுங்க இடமில்லாதிருந்தவர்களை வெய்யிலும் தம்பாட்டுக்கு வாட்டியெடுத்தது. பசியில் சனங்கள் முசுட்டை, கொவ்வை, முள்ளுக்கீரை, முருங்கையிலை, வாழைக்குருத்து, தண்டு, கிழங்கு போன்றவற்றையெல்லாம் அவித்தும் அவியாமலும் சாப்பிடத்தொடங்கினார்கள். இன்னும் போவதாயின் கிழக்குக் கடலுக்குள் இறங்குவதைத்தவிர வேறு போக்கிடம் இல்லை என்றானது. இனியும் எங்களை எங்கே போகச்சொல்லுது அரசு? ஒருவருக்கும் பதில் தெரியவில்லை. கலைஞர்  குழாம்  டில்லிக்குச்சென்றுபேசி அவர்கள் தாங்கள் ’ஸ்ரீலங்கா அரசிடம் போரை நிறுத்தச்சொல்லுகிறோமென்று உறுதிமொழி’  வழங்கியவுடன் திரும்பிவந்து மெல்ல வேஷங்களைக் கலைத்துப்போடுகிறது.

>>> 9

சனங்கள் அச்சதுப்பு நிலங்களில் E L T U N Z  எழுத்துக்களின் வடிவில் பதுங்குகுழிகளைத்தோண்டத் தொடங்கினார்கள். யோகபுரத்து இளைஞர்கள் ஒன்று சேர்ந்து E வடிவில்  பாரிய பதுங்குகுழியொன்றை வெட்டினார்கள். பசியும் குழிதோண்டிய களைப்புமாய் துவண்டுபோயிருந்த வர்களைப்பார்த்து யோகபுரத்திலிருந்து அக்கப்பாடுபட்டு எடுத்துவந்த  பூசினிக்காய்களில் ஒன்றை அவிப்பதற்கு பார்வதியக்கா சம்மதித்தார். ஏதோவொரு மனிதநேய அமைப்பு சாக்குகளில் பருப்பு, கடலைபோன்ற சிறுசிறுதானியங்களை எடுத்துவந்து விநியோகித்தது. இருந்த கொஞ்சம் அரிசியோடு இவை எல்லாவற்றையும் கலந்துபோட்டு பெரு அவியலாகப் பண்ணி எல்லோரும் சாப்பிட்டார்கள்.

பத்து இருபது வருஷங்களாக  காணாத உறவுகளையெல்லாம்  மாத்தளன் கடற்கரை கண்டுகொள்ள வைத்தது. ஆனாலும் எவர் மனதிலும் மகிழ்ச்சி இல்லை. இரத்தவாடையும் மரணத்தின் வாடையும் கலந்திருந்த காற்றில் அச்சந்திப்புகள் ஒரு இழவுவீட்டில் பார்த்ததைப்போலவே மகிழ்ச்சியற்று இருந்தன. உடையார்கட்டிலும் விசுவமடுவிலும் இறந்த மனிதவுடல்கள் தெறித்துக்கிடந்ததைப் பார்த்ததிலிருந்து சின்னம்மாவுக்கு சற்றே மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டுவிட்டது. பிரமை பிடித்து மாத்தளன் புதுமாத்தளன் கடற்கரைபூராவும் பாகேஸ்வரியும் வந்திருப்பாளோவென்று தேடி அலைந்து திரிந்தார்.

உச்சிவெய்யில் அடிக்கையில் மக்கள் துவண்டனர். சூரியன் சற்றே சாய்ந்துவிட்டால் வெட்டிய பங்கருக்குள்போய் இருக்கலாம். மாத்தளன் கடலை அண்மிய சதுப்புநிலப்பகுதியாதலால் பெரிய மரவிருக்ஷங்கள் இருக்கவில்லை எனினும் இளைஞர்கள் அலம்பல்போல நீண்ட கம்புகளை காடுகளில் வெட்டிக்கொண்டுவந்து சிறு பந்தல்கள்போலப்போட்டு மேலே தளப்பத்தோலைகளைப் பரவி மக்களைச்சிறிது வெய்யிலிலிருந்து காபந்து பண்ணினர். இரவுகளில் பல இலாந்தர்களும் கைவிளக்குகளும் இருந்தும் எண்ணை இல்லாததால் பயனற்று இருந்தன. காய்ந்த குச்சிகளைப் பொறுக்கிவந்து குவித்து அங்கங்கு எரித்து வெளிச்சம் உண்டாக்கப்பட்ட இடங்களில் மக்கள் சூழவிருந்து கதைத்தனர்.

அந்திசாய்ந்து சூரியன் வறுப்பது சற்றே தணிந்து கருணாநிதி, குலசிங்கம், பொன்னம்பலம், செல்வரத்தினம், நவரத்தினம் குடும்பம் அசோக், கிருஷ்ணமூர்த்தி,  ஸ்ரீகாந்தன், பவான், மைக்கேல், மரியதாஸன், அரியநாயகம், சாந்தன், செல்லம்மா, பாக்கியமக்கா, சரஸு, குண்டுக்கமலா காசிநாதன் குடும்பமென்று என்று அவர்கள் பங்கருக்கருகிலிருந்த குடிசையில் ஒன்றாகக்கூடியிருந்து கதைத்துக்கொண்டிருந்த சமயம் ஒரு மிதியுந்தில் 10 லிட்டர் தண்ணீர் கானுடனும், கைப்பிடியில் கொளுவியிருந்த சாக்குப்பையில் ஐந்து கொத்து அரிசியுடனும்  மாதவன் வந்தான். பார்க்க எங்கேயோ குளித்து முழுகிவிட்டு வருபவனைப்போல  புத்துணர்ச்சியுடன் இருந்தான். எப்பிடிக்கிடைத்ததோ தெரியவில்லை வாயில் வெத்திலைவேறு போட்டுக் குதப்பிக்கொண்டிருந்தான். ஆற்றாமையில்  செல்லம்மாக்கா கேட்டா “ எங்காலையடாமோனை  வெத்திலை?” ஐயோ அது வெத்திலையில்லணை பாக்குவெட்டி மரத்து இலை, வழியிலை பத்தையில கண்டாப்போல உருவிச் சப்பிக்கொண்டுவாறன்.”           ‘டில்லிக்குப்போன கருணாநிதியும் கும்பலும் ராஜினாமா எண்ணத்தை கைவிட்டுவிட்ட சேதி’யையும்  அவர்களுக்குச் சொன்னான்.

இராசையர் சொன்னார்: “ கருணாநிதிமட்டுமல்ல  எதிரணியில நின்று எங்கடபிரச்சனையைப் கதைக்கிற அத்தனைபேருக்கும் எம்மீதான அவர்களின் அக்கறை கரிசினை உண்மையென்றால் உடன எல்லாரும் ராஜினாமா செய்யவேணும் அப்பதான் மத்திய அரசுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியாயிருக்கும். எதிர்க்கட்சியில்லாத  மாநில அரசும் ஒரு மோக்கேனந்தான், எதிர்க்கட்சியில்லை இனிக்காங்கிரஸோட ஓடிப்போய் ஒட்ட என்றுவிட்டுக் கருணாநிதியும் தைரியம்வந்து ஒருவேளை ராஜினாமாப் பண்ணலாம்.  எல்லாக்கட்சிகளும் இராஜினாமா செய்தால் ஒரு மாநிலத்தின்ரை  எதிர்ப்பைச் சம்பாதிக்கவிரும்பாத மத்திய அரசு தன்னுடைய கொள்கையை மாற்றிக்கொண்டு ஒருவேளை போர்நிறுத்தம் செய்யச்சொல்லி இலங்கை அரசைக்கேட்கலாம்.  ஆனால் யாரும் செய்வினமோ………   இவ்வளவு கதைச்ச ஜெயலலிதா செய்வாவோ?”

 “ எங்கட ஆபத்துபாந்தவர்கள் எல்லாரும் செத்துப்போச்சினம் என்று இருப்பம். முந்திக்கொண்டுவந்து போட்ட உணவுப்பொட்டலத்தை மனிதாபிமானம் அகிம்சை என்றுபேசுகிற காந்திதேசக்காரன் இப்ப கொண்டுவந்து  போடவேணும். இப்போதான் எங்களுக்கு முன்னைக்காட்டிலும் தேவைகூட.  இத்தனை அவலத்தில இல்லாத உதவி இனி வந்தென்ன விட்டென்ன?” இதைச்சொல்கையில் தம்பிப்பிள்ளையரின் கண்கள் நீரால் நிறைந்து  உதடுகள் துடித்தன. 

விவாதங்கள் இப்படி நடந்துகொண்டிருக்கவும் அதில்கலவாது ஒரு குச்சியால நிலத்தைக்கீறிக்கொண்டு நெடுநேரம் யோசித்துக்கொண்டிருந்த மாதவன் சொன்னான்: “ நான் இனிப்போகவேணும்.”

“ இருட்டுக்கட்டியிட்டுது………. எங்கே இனிப்போகப்போறாய் மாதவன்?” மரியதாஸ் கேட்டான்.

கருணாநிதி இடைமறித்துச்சொன்னான்:  “ ஒரு போராளி எங்கே போறானென்று உங்களுக்குச் சொல்லுவானே…………….. நீங்கள் அப்பிடிக் கேட்கிறதுஞ்சரியில்லை.”

“ எல்லாரும் உங்களுக்குள்ள கடிபடாமா ஒற்றுமையா இருங்கோ. எனக்கொரு வேலை பணிக்கப்பட்டிருக்கு அந்தக் கடமையை முடிக்கவேணும். இப்ப உங்களுக்குச் சொல்றதுக்கு என்னட்ட  இன்னுமொரு  சின்னத்தகவல்  இருக்கு.”

இப்போது எல்லாரும் அவன் முகத்தைப் பார்த்தனர்.

“ ஆறுமாசத்துக்கு முன்னால எங்கட உயிலங்குளம் மருத்துவமுகாமை ஆமி குண்டடிச்சபோது  சின்னம்மா ஆச்சியின்ர பாகேஸ்வரியக்கா  செத்துப்போனா. அது ஆழமான பங்கரொண்டு, அவ கீழ காயப்பட்ட போராளிகளைப் பராமரிச்சுக்கொண்டிருந்தவ. எங்கள்ல எத்தனையோ பேருடைய உயிருகளை மீட்டுத்தந்த அந்தமனுஷியின்ர உயிரை எங்களால காப்பாத்த முடியாமப்போச்சு. சின்னம்மா ஆச்சியைப்பார்க்கிற நேரமெல்லாம் எனக்கு உதறுது, மனிஷியின்ரை முகத்தைப்பார்த்து நேராய்ச்சொல்ற பலம் என்னட்ட இல்லை. நீங்கள் யாரும்   சமயம் வரும்போது   அவ்விட்டை  விஷயத்தைச் சொல்லிவிடுங்கோ. ”

தன் கண்கள் பனித்திருப்பதை அவர்கள் பாராதிருக்க அரிசியையும் தண்ணீர்கானையும் அவிழ்த்துச் சடுதியில் நிலத்தில் வைத்துவிட்டு மிதியுந்தை  எடுத்துக்கொண்டு விரைந்தான்.

அடுத்த நாள்  விடுதலைப்புலிகளுக்கான இரகசிய வழங்கல் வழிகளை

அடைத்துவிட்டு முள்ளிவாய்க்காலை  மருவிய ஆனந்தபுரத்தைச் சுற்றி வளைத்துக்கொண்டு முற்றுகை வெறியில் நின்ற ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தை பெருவாய்க்கால்-கேப்பாபுலவில் விடுதலிப்புலிகள் ஊடறுத்து தாக்கியதில் நூற்றுக்கணக்கான இராணுவத்தினர் மடிந்தனர். விடுதலைப்புலிகள் இறுதியாகச்செய்த பெரியதாக்குதல் அதுதான். அதில் தீபன், கடாபி, விதூஷா, துர்க்கா, மணிவண்ணன், நாகேஷ் போன்ற பல கேணல் தரத்துப்போராளிகளோடு மாதவனும் மடிந்து போனான். தற்கொலைத்தாக்குதலாயிருக்கலாம் உடலம் கிடைக்கவில்லை. செய்திவந்தபோது அனைவரும்  வாய்விட்டு அழுதனர்.

 “ உனக்கு வாய்க்கரிசி போடவென்றுதான் அரிசி கொண்டுவந்தாயோடா மகனே? ” என்று சொல்லிச்சொல்லி அவனது தாயும், சகோதரங்களும், பாக்கியமக்காவும் மண்ணை அள்ளித்தலையில் போட்டுக்கொண்டு  புலம்பினர்.

முள்ளிவாய்க்காலை போர் இல்லாத பிரதேசமாக (NO WAR ZONE) அரசு அறிவித்தது. அங்கு செல்பவர்களுக்கு அரிசியும் பருப்பும் சீனியும் நிவாரணப்பொருட்களாக கொடுக்கிறார்கள் என ஒருசெய்திபரவவும் பசிதாங்காத சின்னம்மா அங்கே போனார். நிவாரணப்பொருட்கள் வழங்கப்பட்டது உண்மைதான். நீண்ட வரிசைகளில் மக்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அங்கும் ஷெல்கள் தொடர்ந்து விழுந்து வெடித்துக்கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொருமுறையும் ஷெல்  வெடித்தவுடன் மக்கள் நிலத்தில் விழுந்து படுத்தார்கள். சத்தம் எழுப்பாமல் கத்திபோல வந்த சில்லொன்று வரிசையில் காத்துநின்ற ஆறுபேரை சீவிச்சாய்த்தது. சின்னம்மாவுக்கு இடுப்பில் சிறிய வெட்டுத்தான். உடனே சிகிச்சை கிடைத்திருந்தால் அவர் உயிர்தப்பியிருந்திருப்பார். கட்டுப்படுத்தப்படாத குருதிப்பெருக்கால் அநியாயத்துக்கு  மரணமானார்.    பல இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்ட ஆத்திரத்தில் இராணுவம் மறுநாளும் பாதுகாப்பு வலயம் என்று அறிவிக்கப்பட்ட பகுதியெங்கும் எரிகுண்டுகளையும் ஷெல்களையும் வீசவும் மக்கள் பதுங்கு குழிகளுக்குள்ளேயே  நாள்முழுவதும்   இருக்கவேண்டியதாயிற்று.

“ எப்போதான் இந்த குண்டுகள், பீரங்கிச்சத்தங்கள் ஓயப்போகுதோ?”

“ சனம் சிலது  இன்னும் முள்ளிவாய்க்கால் பக்கம்தானாம் போகுது ”

“ஏனாம் ஆமிக்காரன்  தோட்டாச் செலவில்லாமல் கொல்லட்டுமென்டோ?”

கருணாநிதியின் மூன்றுவயது மகள் ஆதர்ஷாவுக்கு  நடப்பது எல்லாமே குழப்பமாக இருந்தது.

 

“ எதுக்கு அப்பா ஆமி எங்களை தொரத்துது?”

“ தமிழர்கள்  போராடுறாங்களாம்”

“ ஏனாம் போராடீனம்?”

“ எங்கட  வீடும்  முற்றமும்  ஊர்களும்

 எங்களுக்கே வேணுமென்றுதான்”

“ ஆமி எங்கேயாம் போகச்சொல்லித் தொரத்துது?”

“ அதுதான் தெரியல்ல குஞ்சு………… நாம முடிஞ்சவரைக்கும் ஓடுவம்”

“ ஏன் நாங்கள் வீட்டில இருக்கப்படாதாம்?”

“அவங்கள் குண்டு வீசப்போறாங்களாம்”

“ ஏனாம் குண்டுகள் போடீனம்?”

“ போரெண்டு வந்தால் அப்பிடித்தான் மகள்”

“ அப்போ எல்லா ஊரிலும் இப்பிடித்தான்  ஆக்கள்  ஓடீனமோ?”

“ சிலபேர்   ஓடுறதும், சிலபேர்  துரத்திறதும்  உலகம் பூரா  இருக்குது செல்லம்.”

“ இன்னும் எவ்ளோ நேரம் இதுக்குள்ள இருக்கோணும்?”

“ தெரியல்ல  கொஞ்சம்பொறு கண்ணா வெளியே போகலாம் ”

“ இப்போ போனால்  குண்டோ ஷெல்லோ வெடிச்சிடும்.”

“ எனக்கு நெடூவலும் இருக்கக்கால் உளையுது………. நான் ஒருக்கா வெளியே போயிட்டு ஓடிவரட்டே?”

“ அவங்கள் குண்டு போட்டாப்பிறகு போகலாம்டா”

“ அப்ப அவங்களைக் கெதியாய் கொண்ணாந்து போடச்சொல்லுங்கோவன்  நான் சீக்கிரம் மேலேபோயிட்டு விளையாட.”

இடுக்கண்ணிலும் எல்லோரும் சிரித்தனர்.

 ‘டாம்’ ’டும் டும் டும்’ என மீண்டும் ஒவ்வொரு பீரங்கி தீர்க்கப்படுகையிலும் வெடிச்சத்தங்கள் எழுந்து அவை கடலில்  எதிரொலித்துப்  பீதியைக்கிளப்பின.

“மல்டிபறல்தான் குத்திறான் போல கிடக்கு” என்றான் பொன்னம்பலம்.

தினப்படி குளிப்பு முழுக்கு அனுட்டானம் சூர்ணம் திரிபுண்டரம் விரிசடாமுனிக்கோலம் அனைத்தும் கலைந்து அழுக்கு நான்கு முழத்தில் ஒரு பரதேசியைப்போலிருந்த சின்னத்தம்பிச்சாத்திரியார் இன்னொருதரம் சுனாமி வந்து அழிச்சகதையை விஸ்தாரம் பண்ணி  நினைவுகூர்ந்துவிட்டு “இட்டமுடன் என் தலையில் இன்னபடி என்றெழுதி விட்டசிவனையும்” என்று சபித்து ஓய கருணாநிதியும் மரியதாஸும் கிழவரின்  வாயைக்கிளற  ஆரம்பித்தனர்.

 

>>> 10

 

பகலில் சேகரித்த காய்ந்த சுள்ளிகளை ஒரு தகட்டில் அடுக்கி எரித்ததில் பதுங்குகுழிக்குள் கொஞ்சம் வெளிச்சம் கிடைத்தது. நவரத்தினமும் செல்வரத்தினமும் அது அணையாமல் தொடர்ந்து எரிவதற்கேற்ற வகையில் குச்சிகளை  வாகாக  அடுக்கிச்  சரிசெய்துகொண்டிருந்தனர்.

 “ சாத்திரியார்………… இப்போ  பூமியை பிரபஞ்சத்திலுள்ள  மற்ற கோள்கள் பாதிக்குது. ஒன்று இழுக்குது மற்றது தள்ளுது இன்னொன்று குடையுது மற்றொன்று சொறியுது அதனாலதான் இங்கே சுனாமி பூகம்பம் வெள்ளப்பெருக்கு வரட்சியெல்லாம் வருகுதென்றால் அதுக்கும் எங்கட ஞானவிலாசத்துகுள்ள பிடிபடாத ஒரு அறிவியல் விளக்கம் இருக்குமென்றுவிட்டுக்  ஒத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அவனவன் வெவ்வேறு நேரத்தில பிறந்திட்டான் என்பதற்காக ஒரு கிரகம் அமுதாவின்ரை  பிள்ளைக்கு செல்வத்தையும் சுகபோகத்தையும் ஆரோக்கியத்தையும் குதூகலத்தையும் அள்ளித்தந்திட்டு குமுதாவின்ரை பிள்ளைக்கு  ரோகத்தையும் தரித்திரதையும் கலியையும் இடப்பெயர்வையும் பரதேசியாய் உலையவும் வைக்குமென்றதை என்னுடைய மனது ஒத்துக்கொள்ளுதில்லை. உதுகள் எல்லாத்தையும் விடுங்கோ, இப்பிடி யோசிப்போமே……… இப்போ வீடுவாசலைத் துறந்து ஒதுங்க ஒரு கூரையில்லாமல் தெருவில நிண்டு மாயிற இந்தச்சனங்கள் இத்தனை லக்ஷம்பேரையும்  ராசிகளின் தொகை பன்னிரண்டால வகுத்துப் பார்த்தாலும்…………………

தைரிய ஸ்தானத்தில் சந்திரனும்

சுக ஸ்தானத்தில்  செவ்வாயும்

பாக்கிய ஸ்தானத்தில் ராகுவும்

பூர்வபுண்ணியத்தை வழங்கியபடி காரியும்

திவ்ய ஒளியை இறைக்கிற சூரியனும்

லாபஸ்தானத்தில்   குருவும்

ஞனோஸ்தானத்தில்  புதனும்

உச்சம் பெற்ற ஜீவன ஸ்தானத்தில் கேதுவுமாய்

நின்று உச்சகட்டப் பலன்தந்துகொண்டு இருக்கிற ஜாதகர்கள் குறைஞ்சது ஒரு பத்தாயிரம் பேர் இருப்பினமோ இல்லையோ?

இடையீடுசெய்த மரியதாஸ் ஏதோ அவரைக் கிண்டல் பண்ணுவதற்கு “சாத்திரி” என்றுவிட்டு இரண்டு ஆவர்த்தனம் தள்ளி ஓசைலயத்துடன் “—யார் ” என்று ஒரு ஒட்டுப்போட்டான்.

சாத்திரியார் அவனைக் ‘கொஞ்சம் பொறு’ என்பதாகக் கைகாட்டிவிட்டுத் தான் எதையோ சொல்வதற்குக்  கண்களை  மூடிக்கொண்டு  பீடிகையாக

தோடுடைய காதுடையன் தோலுடையன் தொலையாப்
பீடுடைய போர்விடையன் பெண்ணுமோர் பாலுடையன்
ஏடுடைய மேலுலகோ டேழ்கடலுஞ் சூழ்ந்த
நாடுடையன்              நம்பெருமான்……

என்னுகையில் இராணுவத்தின்திசையிலிருந்துவந்தபுல்டோஸர்ஒன்றுதிடுப்பெனமடங்கித்திரும்பிபதுங்குகுழிஅருகிருந்தமண்மேட்டைத் தன் பாரிய அலகால் ஒரே உந்தில் வெறியோடு தள்ளிக்கொண்டுவந்துஅவர்களின்பதுங்குகுழியைமூடி நிரவி விட்டுஅதன்  மேல்  நின்றும்  சுழன்றும்  ஊழித்தாண்டவம்ஆடியது.

 

2010  Berlin.

                                      End ***

 

  (January-March 2010) காலம் (கனடா)

Advertisements

முட்டாப்பசங்கள்லா……………. காந்தியும் ஜின்னாவும்.

முட்டாப்பசங்கள்லா  காந்தியும் ஜின்னாவும்.

சின்னப்பையனாக நான் இருபது வருஷங்களுக்கு முன்னர்  பார்த்தபடியான கோலத்தில் இன்னமும் மாறாமல் அப்பிடியேதான் இருக்கிறார் அவர். ஆனாலும் அவருக்கு எப்படியும்  ஐம்பதைத்  தாண்டிய அகவைகளாகதாகத்தான் இருக்கும். அவரும் தன்னுடைய அகவைகள் பற்றிக் கதைப்பதை அடியோடு வெறுத்தார். விஷயம் புரியாமல் எவராவது அவர் வயதைப்பற்றிக் கேட்டுவிட்டால் தமாஷ்போலவும்   நிஜம்போலவும்  

பர்த் சேர்டிஃபிகேட் கிடையாதுங்க என்னவொரு முப்பத்தியொம்பதோ நாற்பத்தோ இருக்கும் என்றுவிட்டு அவ்விஷயத்துக்கு ஆணி வைத்துவிடுவார்.  சிலர் விடாமல்

நீங்கள் சொல்றது ஒண்ணும் பெரிய முப்பதொன்பது இல்லைத்தானே?”  என்பார்கள்.

“  பெரிசுன்னா………..?” 

“ நூத்தி….. முப்பத்தி…… ஒன்பது.”

அப்போது சிரிப்பார். கறுத்து மெலிந்த வலிச்சல் தேகம். வலதுகண்ணின் பார்வையை இளவயதில் வந்த அம்மை எடுத்துச் சென்றுவிட்டதாம். அந்தக் கண்ணின் மணியும் வெண்விழியும் பேதமற்று சாம்பல்நிறத்தில் இருக்கும். இன்னும் ஓம்பூரியின் முகத்தைப்போல கன்னக்கதுப்புகளிலும் கொஞ்சம் அம்மைவிட்டுச்சென்ற மறுக்கள். தாடி எதுவும் வைப்பதில்லை. எப்போதும் அரிமொட்டையாக வெட்டப்பட்டிருக்கும் தலைமுடி உப்பையும் மிளகையும் கலந்துவிட்டது  போலிருக்கும். வேணுமென்றால் இப்போதைக்கு  முன்னரைவிடவும்  உப்பின் விகிதம்    சற்றே அதிகம்   எனலாம்.

பிறந்தது  கோடைக்கானல். இயற்பெயர்  மொஹமது நஸீர் . தொழில் மூலம் பௌந்திரம் அன்ன நேர்குடல் வியாதிகளுக்கு வைத்தியம். ஊரில் எல்லோரும் அவரை  ‘வைத்தியம் என்றுதான் சொல்லுவோம். காலிபையன்களில் சிலர்  ‘வாத்யம்என்று சொல்வதும் அவருக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அதையெல்லாம் பெரிசுபண்ண மாட்டார்.

எழுபதுகளில் குமுதம் வாராந்திநல்லாய்த்தான் சொன்னார் முல்லா நஸுருதீன்என்றொரு சிறிய இதழை போனஸாக வெளியிட்டது. அதற்கு சுதர்ஸன் போட்டிருந்த முல்லா நஸுருத்தீனின் படம் அசலாக வைத்தியரை நகல் எடுத்ததுபோலிருக்கவே அதை எடுத்துப்போய் அவரிடம் காட்டினேன். பார்த்துவிட்டு விழுந்துவிழுந்து சிரித்தார். ஒரு காலத்தில் நிறையச் சினிமாப் படங்களும் பார்த்திருக்கவேண்டும். கலைவாணரின் நகைச்சுவைகளை வியந்து எங்களுக்கெல்லாம் சொல்லிச்  சொல்லிச் சிரிப்பார்.  இன்னும்  சந்திரபாபுவையும் பிடிக்கும்.

 

எங்கள் ஊரில் இருந்த ஒரே இஸ்லாமியர் அவர்தான். தவறாத ஐந்து நேரத்தொழுகை ஈமான் அனைத்தும் உண்டு, இருந்தும் ஏழையோ வசதியானவனோ எவன் முதலில் பணத்தைத் தூக்கிகொட்டுகிறானோ அவனுக்கு/அவளுக்குத்தான்   சீக்கிரத்தில் வியாதியையும் குணமாக்கிவிடுவார்நோயாளி எவராயினும் பணத்தை முதலில் வாங்கிப்பெட்டியுள் வைத்து விட்டுத்தான் வைத்தியத்தையும் ஆரம்பிப்பார். இத்தனை நாள் வைத்தியத்தில் இந்த நோய்குணமாகுமென்று அவர் அனுமானிக்கிறபடி அவர் அறவிடும் சலார்களில் ஏழை பாழை ஆண்டான் பக்கிரி என்று சலுகைகள் எதுவும் கிடையாது. இத்தனைக்கும்  அவரே சிறுவயதில் பசிக்கொடுமை தாளாது வீட்டைவிட்டு ஓடியவர்தான், இருந்தும்  “சார் கொஞ்சம் தொகையைக் கம்மி பண்ணமுடியுமா?” என்றோ அல்லது  “சுகமானதும் ஊருக்குப்போய் மீதியை அனுப்பிவிடுகிறேனேஎன்பதுபோன்ற தைகள் எதுவும் வைத்தியரிடம் எடுபடாது.  வேறெங்காவது பார்த்தபடி  நமக்கும் வெலை ஜாஸ்தியான மருந்துச்சரக்கெல்லாம் வாங்கணுங்க. நீங்க துட்ட மொதல்ல கொடுத்தீங்கென்னாத்தான் உங்களுக்கு வைத்தியம் சாத்தியம்என்று பேசிப் பணத்தை வாங்கிடுவார். இன்னும் மனுஷன் எவரிடாமாவது கொஞ்சம் கூடுதலாகக் கறக்க எண்ணிவிட்டாலும் அவரது தொகை வந்துசேரும் வரையில் உரிய வைத்தியத்தைப்பாராது இழுத்தடிப்பதுவும் உண்டு. பணமென்கிற விஷயத்தில் மட்டும் பெம்மானைச் சமாதானப்படுத்த  ஈமான், அறம், சீலம்,  நீதி , மானுஷம்  என ஏவப்படும் எந்த அஸ்திரமும்  தோற்றுத்தான்  விழும்.

ஒருமுறை அப்துல் ரஷாக் என்றொரு இளம் ஸ்கூல்வாத்தியார் செட்டிக்குளத்திலிருந்து (வன்னி) வைத்தியம் பார்க்க வந்திருந்தார். இரண்டு வாரங்களில் குணமாக்கிவிடுவதாகச்சொல்லி அவரிடம் வைத்தியத்தொகை      இவர்  அறுநூறு ரூபா கேட்டிருக்கவேணும்.

 இறுதிப்பரீட்ஷை நெருங்கிக்கிட்டிருக்கிற சமயம் சார்.  நான் ரொம்பநாள் லீவு எடுத்தேன்னா  மாணவர்களுக்குச் சிரமமாயிடும்என்று அவர் குழைய  “அப்பிடீன்னா நம்ம ஃபீஸை ஆயிரமாய்க்கொடுத்துடுங்க ஒரு வாரத்தில அனுப்பிவைச்சுடுறேன்என்று  இவர் சொல்லவும் மனுஷனும் சம்மதிச்சுப் பணத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். மாயம்போலும் ஒரு வாரத்திலேயே நோய் குணமாகி அவர் புறப்படும்போது வைத்தியர் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டுரொம்ப அதிகமா பணம் கேட்கிறீங்களேன்னு நான் ஆரம்பத்தில நெனைச்சது உண்மைதாங்க  ஆனா மாஜிக் செஞ்சதுபோல இத்தனை சீக்கிரத்தில குணமாக்கிடுவீங்கனு நெனக்கல, உங்களுக்கு நீண்ட ஆயுஸை அல்லா அருளுவான் என்று உருகிய சம்பவங்களும்  நடந்திருக்கிறது.

இரண்டு கைகளையும் தொழுவதுபோல ஏந்திப்பிடித்தபடி அவருக்கு இன்ஷா அல்லாஹ்…… மா அஸ் ஸலாமா என்று விடை கொடுத்தார்  வைத்தியம்.

 நாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோது எங்களூருக்கு (புத்தூர்) சின்னப்பாவுக்கு (எங்கள் சின்னத்தாத்தா) வைத்தியம் பார்க்க மட்டுவிலில் இருந்து அடிக்கடி வந்துபோவார். அப்போதெல்லாம் Internal Hub Gearing வைத்த மிதியுந்துகள் அபூர்வம். அவரது கரும்பச்சை நிறத்திலான கியர் வைத்த சிங்கப்பூர்  RALEIGH மிதியுந்து சிறுவர்களாகிய எங்களுக்குப் பெரும் அதிசயமாக இருக்கும். அவர் வந்ததும்  அம்மிதியுந்தை  வேடிக்கைபார்க்கச்  சூழ்ந்துவிடுவோம்.

 “ பசங்களா தூரத்தேயிருந்து பார்ப்பதோடு மட்டும் நின்னுக்கணும், யாரும் சைக்கிளைத் தொடப்படாது……………….. சரியாஎன்று மூக்கில் விரலைவைத்து எச்சரித்துவிட்டு கிரியாவின் தமிழ்அகராதி அளவிலிருக்கும்  ஆர்மிப்பச்சை மருந்துவப்பெட்டியைக்  காரியரிலிருந்து கழட்டிக்கொண்டு நேரே சின்னப்பாவின் அறைக்குள்ளேஸலாம் என்றபடி போவார். அவர் வைத்தியத்தை ஆரம்பித்ததும் சின்னப்பா வலிதாங்காது எழுப்பும்   ‘ ………. ஊ… உஹுஹூ…..ஒஹொஹோ…. ஹொஹ்ஹொஹ்ஹோசப்தங்கள் மாத்திரம் அங்கிருந்து கொஞ்சத்துக்கு வெளியில் வரும். அவை நின்றபின்னால்  வைத்தியர் அவருடன் பேசுவது  கேட்கும்.

  “ நீர்  உந்த சாராய எழவை விட்டுத்தொலையுமைய்யா .

சின்னப்பாவின் ஜீவிதத்தில் அவர் சாராயத்தையும், மூலவியாதி அவரையும் விட்டுவிட்ட  சரித்திர நிகழ்வுகள்   எதுவும்  நிகழவேயில்லை.

இந்திய வம்சாவளியினர் வெளியேற்றம் தொடர்பான ஸ்ரீமாவோசாஸ்திரி ஒப்பந்தம் அமுலுக்கு வந்ததும் வைத்தியரும் தானாவே எழுதிக்கொடுத்துக்கொண்டு நாட்டுக்குத் திரும்பினார். பின் ஒரு வருஷத்துக்குள்ளாக   மீண்டும்   ‘தோணி’  மூலம்  திரும்பி  யாழ்ப்பாணம்   வந்தார்.

சின்னப்பாவின் வீட்டுக்கு எதிராக எங்கள் வீட்டுக்குப்பக்கத்தில்  கடைக்காரச் செல்லப்பா என்கிற உள்ளூர் வணிகர் ஒருவர் தன் ஐந்து மகள்களுள் எவளுக்காவது சீதனம் கொடுப்பதற்காக கட்டிவைத்திருந்த  வீடு ஒன்று காலியாக இருந்தது. சின்னப்பா அவ்வணிகருடன்பேசி வாடகையின்றியே அவ் வீட்டில் வைத்தியரைக் குடியேற்றவும் வைத்தியம் புத்தூரிலேயே தங்கிவிட்டார்.  அவ்வீட்டின் வாசலோடு தெருவில் நின்ற பூவரசமரத்தில்   ‘இங்கு மூல நோய்க்கு வைத்தியம் பார்க்கப்படும்என்று சின்னதாக ஒரு அறிவிப்புப்பலகையும் தொங்கவிடப்பட்டது. மன்னார் மாந்தை மாதோட்டமீறாக வெளியூரிலிருந்து  வரும் நோயாளிகள் தங்கி வைத்தியம் பார்த்துச் செல்வதற்கு அந்தப் பெரியவீடு  மிகவும்  உவப்பானதாகவும் இருந்தது.

ஒருவருக்கு மூலம் தக்காளிப்பழம் அளவுக்குத்தான் வீங்கிப் பருத்துப் பழுத்திருந்தாலும் எந்தச் சத்திரசிகிச்சைக்கும் அவசியமில்லாமல் தன் சஞ்சீவி மூலிகைகளால் ஒரு  வாரத்திலேயே  சுருங்கிக்காய்ந்து விழவைத்துச் சொஸ்தமாக்கிவிடும்  மாயாவி அவர்.

எங்கள் ஊருக்கு குடிவந்தபின் வைத்தியம் ஊரில் ஆணோ பெண்ணோ, மூத்தவரோ இளையவரோ யாரைக்கண்டாலும் அனைவருக்கும் ஸலாம்சொல்வார்இன்னும் எல்லோரையும்  சகோதரம்என்றுதான் அழைப்பார்.  இரவுநேரங்களில் இரண்டு வீடு தள்ளிச் செல்வதானால்கூட ஒரு கையில் மின்சூழ்விளக்கு மறுகையில் ஒண்ணரை மீட்டர் நீளத்தில் ஒரு கேட்டியும் எடுத்துக்கொண்டு ஏதோ வேட்டைக்குப்போகிற மாதிரித்தான் புறப்பட்டுப்போவார். அத்தோடு மனுஷனுக்கு குழந்தைகளையும், நாய்களையும் பிடிக்காது. நாயை எங்குகண்டாலும் விரட்டி அடித்து அது கண்ணிலிருந்து மறைந்தபின்புதான் திரும்பிவருவார். இரவு நேரங்களில் அவர் எந்த வியாதியஸ்தரையும் பார்க்கச்செல்வதுமில்லை. தாங்கமுடியாத வலி கடுப்பு எரிச்சல்  ஏற்பட்டால் அவர்களாக  ஒரு வாடகைக்காரைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்துவிடவேண்டியதுதான். மாதத்துக்கு இரண்டு பேர் வைத்தியம் பார்த்துகொள்ள வந்தாலேபோதும்.   மனுஷன் பிழைத்துக்கொண்டுவிடுவார்

 

இன்னும் சாமனியர்களால் கைக்கொள்ளமுடியாத சில பழக்கங்கள் அவருக்கு. அவற்றுள் முதன்மையானது ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளைதான் சாப்பாடுவார். அதுபற்றிக்கேட்டால்  ‘ சின்ன வயசில ஒருவேளை சாப்பாடுதான் கெடச்சுது, அதைப் பின்னால  மாத்திக்கணும்னு எனக்குத்தோணல, அதுதான்  ஆரோக்கியத்துக்கும் நல்லது’ என்பார்.  காலையில்  ‘பயேதுமட்டுந்தான். அது  இல்லாவிட்டால் அவருக்கு எங்கெங்கே கறிமுல்லை , அகத்தி , முருங்கை, சண்டிவாதநாராயணி மரங்கள் நிற்கின்றன ன்பது தெரியும். அவற்றைப்பறித்து வருவார் அல்லது  எங்களூர் தோட்டவெளிகளில் மட்டும் கிடைக்கும்  ‘பயிரிஎன்று, கொடிவகையிலான மெலிந்த சிவத்த தண்டும் வட்டமான சிறிய இலைகளைக்கொண்ட சற்றுப்புளிப்பான சுவையுடைய  தரையில் படரும் ஒரு வகைக்கீரையுண்டு அதையோ அல்லது தொய்யில், முளைக்கீரை, பசளிக்கீரை, பனங்கீரை, செங்கீரை, தயிர்வளை, மூக்கறையன், கரிசிலாங்கண்ணியையோ பிடுங்கிவருவார். அல்லது பற்றை புதர்களில் மண்டிக்கிடைக்கும் கொவ்வை, முசுட்டை, முசுமுசுக்கை, குறிஞ்சா, தூதுவளை  இலைகளையெல்லாம் கொய்துவந்து  ஒரு சிறங்கை  அரிசிக்குறுணலோடு உப்பு,  இஞ்சி, மிளகு,  திப்பிலி, புளிசேர்த்து நீளமாய் ஒரு கஞ்சிவைத்து அதற்காகவே அவர் செதுக்கிவைத்திருக்கும் பெரிய தேங்காய்ச்சிரட்டையில் ஊற்றி இரண்டு மூன்று தடவைகள் குடிப்பார். இலைகள் கொடிகள் ஒன்றும் வாய்க்காதுபோனால் கொத்துமல்லியை அவித்துப் பனங்கட்டி அல்லது பனங்கல்கண்டுடன் குடிப்பார். காலை ஆகாரம் அவ்வளவுதான்அவர் தேனீர் , கோப்பியன்ன பானகங்கள்  குடித்து  யாரும்   பார்த்ததில்லை.

காலில் மிதியடிகளை மாட்டிக்கொண்டு குறைந்தது  மாதமொருமுறை மூலிகைகள் சேகரிப்பதற்காக ஊரிலுள்ள தோட்டவெளிகள், மந்துக்காடுகள், பற்றைகள், சேனைகள்  எல்லாம் சுற்றி வருவார். கீழ்காய் நெல்லி, சாறணை, புளிமதுரை, நன்னாரி, சிறுதுளசியன்ன செடிகளோடு நமக்குப்பெயர் தெரியாத செடிகள் எல்லாம் பிடுங்கிவருவார். இன்னும் காடை, கௌதாரி, கானாங்கோழி, ஆட்காட்டிக்குருவி, மணிப்புறா, காட்டுக்கோழி முட்டைகளெல்லாம் சேகரித்து வருவதோடு  கண்ணில்பட்ட சுண்டைக்காய், மணத்தக்காளி, வட்டுக்கத்தரி, குருவித்தலைப்பாகல், காத்தோட்டிக்காய், காளான் முளைகள்  எல்லாம் கொண்டுவந்து  சமைப்பார்.

காய்கறிகள், உருளைக்கிழங்கு, வெங்காயம் என்பவற்றை கடைகளிலோ அங்காடிகளிலோ  போயெல்லாம்  வாங்கிவிட மாட்டார். அச்சுவேலி தோப்பு ஈவினை பத்தமேனி சிறுப்பிட்டி என்று பல ஊர்களிலுமுள்ள தோட்டங்களுக்குச்சென்று நேரடியாகவே உற்பத்தியாளரிடம் சொற்ப விலைகொடுத்தே வாங்கிக்கொண்டுவிடுவார். இன்னும் அவருக்கு  கொசுறாக கெக்கரி, வெங்காயப்பூ, வாழைப்பூ, பால்கோவா, வத்தகைப்பழம், வெள்ளரிப்பழம் என்று பருவகாலத்துக்குத்தக்கபடி ஏதாவது கிடைத்துவிடும். அநேகமாக அவரைத் தெரிந்த விவசாயிகள் அவரிடம் பணமே வாங்கிக் கொள்ளமாட்டார்கள். ஒருமுறை வைத்தியம் பார்க்கப்போன இடத்திலோ, அல்லது யாரோ ஒரு தோட்டக்காரரிடமிருந்தோ அவருக்கு ஒரு பெரிய கரணைக்கிழங்கு கிடைத்துவிட்டது. ஒருமாசத்துக்கும் மேலாக தினமும் கரணைக்கிழங்குக்குழம்பு, கரணைக்கிழங்குப்பொரியல், கரணைக்கிழங்குக்கூட்டு, கரணைக்கிழங்குத் துவையல் என்று ஜமாய்த்துத் தள்ளினார் மனுஷன்இலவசமாகத்தான் கிடைத்தாலும் புடோல், பூணி, பீர்க்கை, உருளைக்கிழங்கு எதையும் தோல் சீவாமலேதான் சமைப்பார். ஏன் அப்பிடி என்றால்   ‘தோல்லதானே சத்தெல்லாம்………………..  அதைச் சீவிஎறிஞ்சுப்புட்டு பெறவு இன்னா மசித்துக்கு அதைத்திங்கோணும்என்பார்.

 

 

இத்தனை எளிமையான சமையலுடன் ஜீவித்திருந்தாலும் வெள்ளி திங்கட் கிழமைகளிலும், கந்தசஷ்டியன்ன விரதகாலங்களிலும், நல்லூர் முருகன்சன்னிதிவேலன் , மாவைக்கந்தன், இணுவில்பிள்ளையார், தெல்லிப்பளை துர்க்கையம்மனின் திருவிழாக்காலங்களிலும் மீன்கள் சந்தைகளில் சீண்டுவாரற்றுக் குவிந்துபோயிருக்கும். அக்காலங்களில்தான் வைத்தியர் சுறா, விளை, வாளை, கும்பிளா, அதள், மணலை, வன்சூரன், பாரையென நல்ல மீன்வகைகள் வாங்கிவந்து  பொரியல், குழம்புசொதிபுரட்டலென்று  ஜமாய்ப்பார்.

 

இன சகோதரத்துவமோ, பிழைக்கவந்த அயல்நாட்டவர் என்கிற அனுதாபமோ இவருக்கு வாரத்தில் ஒருதடவை சாவகச்சேரி இறைச்சிக்கடைக்காரர்களும், யாழ்ப்பாணம்  இறைச்சிக் கடைக்காரர்களும் ஆடு அல்லது மாட்டின் தலைக்கறி, மூளை, லேசாக இறைச்சி ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் விலாஎலும்புகள், வால், சிறுதுண்டு ஈரலோடு,  “ காக்கா போதும் ” என்று அவரே  சொல்லுமளவுக்கு  குடலும்   இலவசமாகக் கொடுப்பார்கள்.

அவற்றை வாங்கிவந்து சமைத்து மாலைத்தொழுகையின் பின் ஒருகையைத் தரையிலூன்றி முன்சாய்ந்து அமர்ந்து இரசித்துச் சாப்பிடுவார்சாப்பாடானதும் ஒரு சிகெரெட்டைப் பற்றவைத்து  அனுபவித்துப் புகைத்துவிட்டு  முற்றத்து வேம்பு விருக்ஷம்  பகல் வெய்யிலால்  காங்கையேறாது காத்த அவரது வீட்டு விறாந்தையின் குளிர்ச்சியான சீமெந்துத்தரையில் புற்பாயும்  அதற்குமேல் கித்தானைப்போலிருக்கும் கதர்விரிப்பொன்றையும்  விரித்துத் தூங்குவார். இன்னும் அவர் தலைமாட்டில் எப்போதும் ஒரு மின்சூழ்விளக்கும், சொம்பில் தண்ணீரும் இருக்கும். தனது சமையல் பர்மிய மருத்துவ சமையல்பாணி என்றும் தனது இறைச்சிக்கறியை பல்லுமுளைக்காத குழந்தைகூட மென்று தின்றுவிடும் அத்தனை மென்மையாக  இருக்கும் என்றும் அடிக்கடி சொல்வார். எனினும் அவரது சமையலை அயலில் உள்ளவர் எவராவது என்றாவது மென்று  பார்த்ததாகத்  தெரியவில்லை.

 

வைத்தியர் எப்போதும் மாலையில்தான் சமையல் செய்வார். சமையல் நேரத்துக்கே முடிந்துவிட்ட நாட்களில்  எங்கள் வீட்டுக்கோ அல்லது அயலில் தனக்குப்பிடித்த வேறு எவராவது வீடுகளுக்கோ போய்க் கொஞ்ச நேரம் கதைச்சுக்கொண்டிருப்பார். அம்மா எப்போதும் அவரிடம் அவர் குடும்பம் பிள்ளைகள் பற்றித்தான் விசாரிப்பார்.

 

எனக்கு ஒரு பெண்ணும் மூணு பசங்களுமுங்க. பொண்ணைக் கட்டிக்கொடுத்துட்டேன். பசங்களுக்கும் கண்ணாலம் இந்த ஆண்டோ அடுத்த ஆண்டோ ஆயிடும். ஆயிடிச்சுன்னா ஒருவாட்டி மெக்கா மண்ணை மிதிச்சுடணும்னு ஒரு சின்னக்கனவிருக்கு. நான் சும்மா ஆசைப்பட்டாப்போதுங்களாஎல்லாம் அந்த அல்லாஹ் இஷ்டப்பட்டா அவனே அழைச்சுக்கமாட்டானா  நான் எதுக்கு அலட்டிக்கணும்  ” என்பார்.

 

இப்படியாக எங்கள் வீட்டில் பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு வேளையில் மிதியுந்துகள் பற்றிய கதைகள் வந்தது. அப்போது தனது  அதிசய மிதியுந்து பற்றி வைத்தியரே எமக்குச்  சொன்னது:

“ அது வைத்தியர் மீசாலையில் ஒருசிங்கப்பூர் பென்ஷனர்  ஒருவரோட நீண்டகால மூலவலியை  முற்றாகக் குணப்படுத்திய சமயம்.  “நான் உமக்கு ஏதாவது  பரிசுகொடுக்கணுமே……..  எதுவேணுமின்னாலும் கேளுமின்னாருநான் அவருக்கு வைத்தியம் செய்யப்போன  நாளிலிருந்தே அவர் வீட்டில் நின்ற அந்த பைசிக்கிளைப் பார்த்து வைச்சிருந்தேன். அதன்  பின் சக்கரத்தின் குடம் துக்கு இவ்வளோ பெரிசாயிருக்கின்னு  யோசிச்சேனே தவிர அது கியர்ங்கிற சமாச்சாரமே அப்போ  எனக்குத் தெரியாது.”

 “இப்பிடி ஒரு பைசிக்கிள் முடிஞ்சா எனக்கும் எடுப்பிச்சுத்தாங்கன்னுதான் அவரைக்கேட்டேன்.”

ஒடனே அந்த வள்ளல் முடிஞ்சா என்ன முடிஞ்சா இதையே எடுத்துக்கும் உமக்குத்தான்னு    தூக்கிக்கொடுத்தாரு.”

 “அப்போ ரவைப்பெட்டி மாதிரியிருக்கும் அந்தப் பச்சை மருந்துப்பெட்டி? ” என்றதுக்கு சிரித்தார் நெடுநேரம்.   பின் நிறுத்திவிட்டு:

 “அது திருகோணமலையில நான் இருந்தப்போ ஏதோவொரு யோசனையில பைசிக்கிளை மிதித்துக்கொண்டுபோனேனா அது அப்பிடியே சீனன்குடா ஆர்மிகாம்புக்குள்ளாற பூந்துடிச்சு.  ‘ஹால்ட்…………ஹால்ட்’  என்று கத்திக்கொண்டு துப்பாக்கியையும் நீட்டியபடி பத்துப்பதினைந்து ஆர்மிக்காரங்க என்னைச் சூழ்ந்துட்டாங்க.  ‘ஏதோ கவனப்பிசகா வந்துட்டனுங்க மன்னிச்சிடுங்கஎன்றேன். நம்பிட்டாங்க, இருந்தும் என்னைய உள்ளாறபிடிச்சிட்டுப்போய் அஞ்சாறு கோணத்துல படமெடுத்தாங்க. அவங்க படம் எடுக்கவும் சுடப்போறாங்களோ என்னமோன்னு மனசுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமாய்த்தான் போயிடிச்சு…… பார்த்தா அப்புறம்  ‘போய்க்கோன்னு விட்டிட்டாங்க. அப்போதான் அவங்க கான்ட்ரோல் றூமில இந்த ரவைப்பெட்டி இருந்ததைப்பார்த்தேன். அழகாயிருந்திச்சு.  ‘சாரே……………… இதை நான் எடுத்துக்கவாஎன்னு அங்கே இருந்த ஆபீஸர்கிட்ட கேட்டேன்.  ‘சரின்னு கொடுத்தாரு. அதுதான் இந்த மருந்துப்பெட்டிஎன்று அவர் முடித்ததும் நாங்கள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம். இப்படி ஒரு நுழைதல் ஈழப்போரின் காலத்தில் நடந்திருக்கவேணும் வைத்தியர் அங்கிருந்து   மீளமுடிந்திருக்குமா  சந்தேகந்தான்.

 

சின்னவயதில் குடும்பத்தின் வறுமை தாங்கமுடியாமல் வீட்டைவிட்டே ஓடி மட்ராஸ் போனது. பின் அத்தொடருந்தில் பர்மாவிலிருந்து விடுமுறைக்கு ஊருக்குவந்துவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த ஒரு வணிகரின் குடும்பம் தன்னையும் பர்மாவுக்கு அழைத்துப்போன சம்பவங்களை விபரிப்பாராயின் அது திருப்பங்களும் அதிசயங்களும் நிறைந்த ஒரு திரைச்சித்திரத்தின் கதையைப்போன்று   சுவாரசியமாக இருக்கும்

 

 எங்க நைனா  ஊருக்குள்ளாற கூலிவேலைதான்  செஞ்சுக்கிட்டிருந்தாரு. தெனமும் வேலை கெடைக்காது. வருமானம் மிச்சங்கம்மிங்க. நாங்க அஞ்சு புள்ளங்க. எனக்கு அப்போ ஒம்பது வயசு. வீட்டில பசிதாங்க முடியல. தினந்தினோம் கொலைப்பட்டினிதான். செலசமயங்களில சோத்தைப்பாத்தே வாரக்கணக்காயிடும், மாமா வீட்டுக்குப்போனா சாச்சி எதனாச்சும் திங்கக்கொடுப்பாதான். ஆனா வாப்பா அறிஞ்சாக் கொன்னு போட்டிடுவாரு. தினம் உம்மா எங்க பட்டினியைப்பார்த்து கண்ணீர் உகுப்பதும் கொடுமையா இருந்துச்சு. இங்கே இருந்தா இப்படியே செத்துப்போயிடுவோமோன்னும் பயமாயிடிச்சு. ஒருநாள் நேரா மாமாகிட்ட போயி  ‘உம்மா துட்டு வாங்கி வரச்சொல்லிச்சின்னேன்.  ‘எதுக்குடா துட்டுன்னாரு.’   ‘எதுக்கு அரிசி பருப்பு வாங்கத்தான்னேன். அஞ்சு ரூவா கொடுத்தாரு. நேரே ரயிலு ஸ்டேனுக்குப்போயி கவுண்டரிலை அந்தக்காசை வைச்சு  ‘சாரு  மெட்ராஸுக்கு டிக்கெட் கொடுங்கன்னேன்.  ‘மெட்ராஸில எங்கடான்னாரு ஸ்டேசன் மாஸ்டரு. ’ ‘மெட்ராஸ் என்ன மூணா இருக்கு. நீங்க மெட்ராஸுக்குத்தான் டிக்கெட் கொடுங்க’ன்னேன். மறுபடி  ‘ஆஃபா ஃபுல்லான்னாருஅந்த ஆளு.  ‘அதெல்லாம் எனக்குத்தெரியாதென்னேன். ‘ யாருடா டிராவெல் செஞ்சிறதுன்னாருமறுபடியும். ‘ ஏன் நாந்தான்னேன். ஏதோ ஒன்னு கொடுத்தாரு. அதை வாங்கிவெச்சுகிட்டு அடுத்து வாற மெட்ராஸ்வண்டி எதுன்னு வெசாரிச்சு ஏறி உக்காந்திட்டேன்அந்த பெட்டியில  பயணம் செய்துக்கிட்டிருந்த ஒரு பணக்காரக் குடும்பம்  சாப்பாட்டுவேளை வந்ததும் இட்லிப்பானை சைஸில ஒரு பெரீய்யபாத்திரத்தில கொண்டுவந்த பிரியாணியை எடுத்து வெச்சு சாப்பிட ஆரம்ப்பிச்சாங்க. என்னிடமும் ஒரு தட்டைக்கொடுத்து  வேணுங்கிறத எடுத்துச் சாப்பிடச்சொன்னாங்க. எனக்கு கண்ணில தண்ணியே கொட்ட ஆரம்பிடிச்சு.  நா விம்மி அழுதுகிட்டிருந்தப்போ என் கதையைக்கேட்டாங்க. பூரா சொல்லிப்புட்டேன். சாப்பாடானதும் எனக்கு ஆரஞ்ஜூஸெல்லாம் கொடுத்தாங்க. அன்னிக்குத்தான் மொதல்மொதலா நானு ஆரஞ்ஜூஸ் குடிக்கறேன்னா பாருங்களேன். அப்போ அந்த அம்மாதான்  ‘அப்போ நீயும் எங்ககூட ரங்கூனுக்கு வந்திடுறியா’ன்னு கேட்டாங்க. தெனமும் கறி சாப்பாடும் ஆரஞ்ஜூஸும் தரேன்னாங்க.  அப்போ எனக்கு ரங்கூன்னா அது வெளிநாடுங்கிற சமாச்சாரமோ அது எங்கிருக்குன்னோ தெரியாது. அப்போ சாப்பாடுதானே ஏண்ட மொதப்பிரச்சனை. ஒடன  ‘சரின்னுட்டேன். மெட்ராஸிலிருந்து ஸ்டீம் கப்பல்ல ஏறி நாலோ அஞ்சுநாள் பயணம்  செஞ்சதா ஞாபகம்.

அவங்க அங்கே பெரீய வியாபாரிங்கன்னு அங்கேபோய்தான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். அவங்களுக்கு அங்கே பெரீய்ய மொத்தவியாபாரஸ்தலம்  இருந்துச்சு. அதுல வேலை செஞ்சுக்கிட்டிருந்த இருபது சிப்பந்திகளுக்கு சமைச்சுக்கிட்டிருந்தாரு ஒரு பர்மாகாராரு.  ஆரம்பத்துல அவருக்கு நீ ஏதாவது ஒதவி பண்ணினா போதுன்னாங்க. அந்த சமையல்காரரு ஒரு  தங்கமான மனுஷனுங்க………. என்னைத் தம்புள்ளைபோலவே பாவிச்சு சமையல் வேலை அனைத்துமே கத்துக்கொடுத்தாரு. அப்படியே சமையல்லயே நாலைந்து வருஷங்கழிச்சுதா……..  அந்த மொதலாளியோ சகோதரரு ஒருவரு சவுத்திரின்னு மூலவைத்தியம் பார்த்துக்கிட்டிருந்தாரு. அப்போ அவருக்கு தொட்டாட்டு வேலைக்கு ஒரு உதவியாள்  தேவைப்படவும்  என்னைத் தன்கூடக் கூட்டிக்கிட்டு போனாரு.

குருகுலவாசம் மாதிரி அவருடனே பத்துவருஷங்கள் வாழ்ந்த என் நடத்தையும் விசுவாசமும் பிடிச்சிட்டதால எனக்குத் தன் வைத்தியத்தையும் அவரே  கத்துக் கொடுத்தாரு. அவருட்ட கத்துண்டது அவரது பிச்சைதான் இந்த வைத்தியம். ” வாலிபன் ஆனபின் கையில் கொஞ்சம் பணமும் சேமித்தானதும் பர்மாவிலிருந்தும் புறப்பட்டு  மலேஷியா, சிங்கப்பூர் எல்லாம் சுற்றினாராம்.

 

அவர் போகும் அயல்வீடுகளில் கோப்பியோ தேநீரோ எது கொடுத்தாலும் குடிக்கமாட்டார். தன்னை நாம் வற்புறுத்தினால் தான் வருவதையே நிறுத்திக்கொண்டுவிடுவேன் என்று பதிலுக்கு எங்களை வெருட்டுவார். அதற்கு அவர் சொல்லும் காரணமும் விநோதமானது.  இன்னைக்கு இங்கே பால் சீனி எல்லாம் தாராளமாகப்போட்டு நீங்கள் தரும் கோப்பியை நான் குடிக்கிறேன்னு வையுங்க. நாளைக்கு அதே டைமுக்கு  ஒடம்பு அதே காப்பியைக் கொடுடான்னு  கேட்கும். காலுகள் தானாப்புறப்பட்டு இங்கே வரப்பாக்கும், இல்ல செல்லத்துரையர் (எங்கசித்தப்பா) வீட்டுக்கு போகுதுன்னு  வைச்சுக்குங்க. யாருக்கும் நடக்கக்கூடியதுதான் அன்னைக்குன்னு அவங்களுக்கு கையிருப்பில காப்பி தேயிலைப்பொடி இல்லை தீர்ந்திடிச்சின்னும் வையுங்க. அட இந்த வைத்தியரும் வந்திருக்காரே நாம காப்பியோ டீயோ எதுவும் கொடுத்து உபசரிக்கமுடியலையே, தப்பாய் நினைச்சிடப்போறார்ன்னு அவங்களுக்கு மனசுக்கு கஷ்டமாயிருக்குமில்லையா…………. அல்லது எனக்காக அவங்களை இன்னொரு வீட்டுக்கு ஓடவும் வைக்குமில்லையா  இதெல்லாம் தேவையா சொல்லுங்க ”

சில விஷயங்களில் அவருக்கு இருக்கும் கருத்துக்கள் மிகவும் பிடிவாதமானவை. எவராலும் மாற்றவே முடியாது. அவரது பழக்கங்களும் அப்பிடித்தான். தனது எந்தப் பொருளையும் எவருக்கும் இரவல் தரமாட்டார். அதுபோல எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் எவரிடமும்  இரவலோ  கைமாற்றோ கேட்கவும் மாட்டார்.

மனுஷன் தினமும் பற்களைத் தேய்த்துக்கொள்வது வேண்டாத பழக்கம் என்பார்.

என்ன வைத்தியரே  நீங்களே அப்பிடிச்சொல்லலாமா?” என்றால்

 “ இந்த ஆடு மாடு குரங்கு கழுதை நாய் எல்லாம் என்ன தெனமும் பல் தேய்ச்சிட்டா  இருக்கு?” என்பார். அதேபோல்

முட்டாபசங்கள்லா இந்தக் காந்தியும் ஜின்னாவும்,  இவங்க அழிச்சாட்டியம் பண்ணி கொலைபட்டினி கிடந்து வெள்ளையனை வெரட்டி தேசத்துக்கு விடுதலை வாங்கிக்கொடுத்துட்டாங்களாம். அன்னிக்கே மனுஷனோ விடுதலை போயிடிச்சு’’ என்பார்.

என்னா சாரே அப்பிடிசொல்லிட்டீங்க…………. அந்நியன் எங்களைக்கட்டி ஆண்டுக் கிட்டிருக்கிறதுதான்  கௌரவமா? ” என்றால்

ஏன் அவன் இன்னாய்யா குறைவைச்சான் நமக்கு?” என்றுபதில் கேள்வி போடுவார்.

நீங்களெல்லாம் சின்னப்பசங்க புரியாமப்பேசறீங்க. அவன்டை காலத்துல பாஸ்போட் விஸா என்று எதுவுங்கிடையாது. டிக்கெட்டுக்கு பணமிருந்தால் போதும். நினைத்த மாத்திரத்தில் எவர்வேணுமின்னாலும் கப்பல்ல ஏறி சீமை சிங்கப்பூரு மலேஷியா பினாங்கு எங்க வேணுமினாலும் போயிடலாம். விரும்பினா அங்கங்கே சீவிக்கலாம். இல்லை சுத்திப்பாத்துட்டு வந்திடலாம். விஸா, போர்டரு செக்கிங்கினு எதுவும் இல்லையே…… இப்போ மக்களை பட்டி மாதிரியில்ல கட்டி வைச்சிருக்கான். இன்னா மசிரு சுதந்திரம் இது?”

நாங்கள் குறுக்கே எதுவும் பேசாமல் இருந்தால்தான்  அவரைப்பேச வைக்கலாம்.

மனுஷன் பயணங்கள் செய்து அவன் பாட்டுக்கு சொதந்திரமா நகர்ந்துக்கிட்டே இருந்தான். ஜனத்தொகை கோடிக்கணக்கில பெருகல. முட்டாப்பசங்கள் ஜனங்களை கட்டிவைச்சதாலயில்லா அவன் பன்னிங்க கணக்கா குட்டிபோட்டுக்கிட்டு இருக்கான். இப்போ மாதிரி குடும்பக்கட்டுப்பாடு ஆப்பிரேஷன்கள் எதுவும் அப்போ வேண்டியிருக்கல.  வெள்ளையன் இருந்தப்போவுண்டான செல்வம் செழிப்பு லவூஸு எல்லாம் அவங்கூடப் போயிடிச்செங்கிறேன். ஒத்தை ரூபாவுக்கு மார்கெட்டில ஷிஃப்போன் மஸ்லீன் சில்க் ஜோர்ஜெட் வெல்வெட் பட்டெல்லாம் கிடைக்குமே. இப்போ கைத்தறிங்கிறான் சுதேசித்துணீங்கிறான் கதர் கடா காரிக்கனுக்கே  பத்துரூபா ஆகுது.  இது  வேணுமா   நமக்கு? ”

 “ வைத்தியர் சுதந்திரங்கிறது  ஒரு  உலோகாயத விஷயமல்ல.”

உன் படிப்புதான் இப்பிடியெல்லாம் கம்யூனிஷ்ட்டுக்கள் மாதிரி உன்னையப் பேசவைக்குது. உங்கபடிப்பால எதனாச்சும் அரிசி விலையைக்குறைக்க வைக்கமுடியுமா அதைப்பாருங்க.     இப்போ ஜனங்களுக்கு வேண்டியது அதுதான்.”

இஸ்லாம்தான் உலகில் பிரிவுகளற்ற ஒரே மார்க்கம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு இல்லை அதற்குள்ளும் ஷியாஸுன்னி, ஹனர்ஃபிசைஃபி, ஸூர்ஃபி, ஜாவா, பாஜி என்று பல உட்பிரிவுகள் இருப்பதை முதலில் கற்றுத்தந்தவர் வைத்தியர்தான். அவர் தான் ஹனர்ஃபி பிரிவினன் என்றும் மதம்சார்ந்த ஆடல்கள் பாடல்கள் குதிப்புகள் எல்லாம் தங்கள் மார்க்கத்தின்படி தவிர்க்கப்பட்டவைஹறம் என்றுஞ்சொன்னார். அதனால்தானோ அவருக்கு இஸ்லாமிய  பக்திப்பாடல்கள் எதுவும் பிடிக்காது.

 “ தூதர் மொஹமத் வாழும் மதீனா போகலாம் வாரீர்……  இன்னும் இறைவனிடம் கை ஏந்துங்கள் அவன் இல்லையென்று சொல்லுவதில்லை எல்லாம் நாஸ்திகனான என்னையே கவர்ந்த பாடல்களாச்சே…… என்றேன் ஒருநாள் அவரிடம்.   “ நீ வேணுமின்னா போயி கேட்டிட்டிரு தான் அந்த நாகூர் பாடகரைத்தான் கண்ட இடத்தில்  ‘மொத்தஇருப்பதாகச் சொன்னார்.

 “ அப்புடிப்பண்ணிடாதீங்க வைத்தியம்…….. பாவம் வயசானவரு பிழைத்திருக்கட்டும்

பழுப்பு பற்கள் தெரியச் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னார்:

 “ பாரசீக சூர்பிக்களிடந்தான் அல்லாவை புகழ்ந்து பாடற ஒரு பாரம்பரியம் ஆரம்பிச்சது. க்வால்னு அவங்களோட அந்த இசைமரபு பாகிஸ்தானூடாக இந்தியாவுக்கு வந்தமாதிரிக்கு உலகம்பூரா பரவிக்கிட்டுத்தான் இருக்கு. அதோட  நுட்பமான ராகங்களும் ரிதங்களும் கேட்கச் சொகமாயிட்டுத்தானிருக்கும். ஆனா  அதுகூட  எங்க மார்க்கத்தில   அனுமதிக்காததுதான்.”

வைத்தியர் யாழ்ப்பாணம் சாவகச்சேரி மசூதிகளில் இந்த நாகூரார் வகைப்பாடல்கள் வைக்கிறார்கள் என்பதால் எந்த மசூதிக்கும் போவதில்லை.  இன்னும் நண்டு கணவாய் இறால் ஓடுடைய மீனினங்கள் ஆமை சாப்பிடுவதும் மார்க்கத்தின்படி  ஹறம்என்பார்.

 “ இஸ்லாம் பெண்களை அவர்கள் தம் கேசங்களை முக்காடிட்டு மூடவேணுமென்று வற்புறுத்துவது எதுக்கு வைத்தியரே….. நினைச்சுப்பார்க்க அது  உங்களுக்கு முட்டாள்தனாமயில்லை? ”

 நீயி கடுக்காணாத சின்னப்பையன் ஒனக்கு வெவரம் பத்தல. இப்போ சொன்னாலும் புரியாது. ஆனாலும் ஸொல்றேன் கேள். கேசம் மசிருதானேன்னு விட்டிடமுடியாதுப்பா. மனுஷனுக்குச்சூணைக் கெளப்பிவிடுற (காமத்தை அருட்டிவிடுகிற) சங்கதியல்லா அது. அதுக்கோசரமில்லா  பிக்குணிகளெல்லாம் கேசத்தை மழிக்குறாக………. அதுசுட்டி எண்ணாலும் யோசிச்சிக்கியா நீ?”

வாலிபனான பிறகு காற்றில  எழும்பிப் பறக்கும் லேசான கேசங்கள், நடையின் ஜதிக்கேற்றவாறு குதிச்சுக்குதிச்சுச் செல்லும் ஸ்பிரிங் கேசங்கள், குதிரைவால் கூந்தல்கள், கைவிரல்களைக் கொஞ்சம்  புதைத்துப்பாரென அழைக்கும் வெல்வெட்டுக்கேசங்கள், முகத்தில் ஒத்திக்கொள்ளவேணும் போலத்தெறித்து மினுங்கும் கண்ணாடிக்கேசங்களை அணுக்கத்தில் பார்க்கையில் வைத்தியரின் கருத்தைப் பகுதியாக ஒத்துக்கொண்டாலும் பெண்கள் அதற்காகத் தம் கேசத்தையே மூடிமறைத்தாவேண்டுமென்று ஒரு மார்க்கம் உத்தரவிடுவது எனக்கு என்றைக்கும் உவப்பாகவே இல்லை.

 

அவர் மகள் அமீனாவுக்கு கல்யாணமான புதிதில் ஒருநாள் இரவு மழைபெய்யவும் மாமனாரின் குணந்தெரியாத மருமகன் அவர் இங்கிருந்து கொண்டுபோன மான்மார்க் குடையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போயிருக்கிறார். அவரது போதாதகாலம் அவர் போனஇடத்தில் அக்குடையைக் கண்வைத்து யாரோ அவரிடமிருந்து உருவிவிட்டார்கள்.

எனக்கு வந்த கடுப்பில  நா பத்து வருஷத்துக்குமேலா காபந்துபண்ணி வந்த சீமைக்கொடைய ஒரு நிமிஷத்தில தொலைச்சிட்டீரே……  உமக்குக் குடை பிடிக்கணும்னா கைக்காசைக்கொடுத்து ஒண்ணை வாங்கிப்பிடிக்கிறது. இப்படி மாமியாரு புடவையில கொய்யகம் விட்டுப்பார்க்கிறது  நல்லதில்லேன்னு கொஞ்சங்காட்டமாகவே  ஏசிட்டேன். ”

எப்பிடியோ அவர் உங்க ஒரேபொண்ணுடய மருமன், உங்களுக்கு அவரைவிட எப்படி ஒரு குடை  உயர்ந்ததாகும்?”

ஆத்திரக்காரனுக்கு புத்தி மட்டுன்னு சும்மாவா சொன்னாங்க தப்புத்தான்…….. கோவத்துல ஏதோ வார்த்தை வந்து வுழுந்து  தொலைச்சிடிச்சு.

அன்றிலிருந்து மருமகன் ஊருக்குப்புறப்பட்டுப் போகும்வரையில்   மாமானிடம் முகம் கொடுத்துப்பேச    மறுத்துவிட்டாராம்.

இப்படி ஏதாவது மாலை நேரங்களில் அவர் வரும்போது பழையதும் புதியதுமாய் கதைகள் பேசிக்கொண்டிருப்போம். அவருக்கு மணிக்கூடு பாவிக்கும் பழக்கம் எதுவுமில்லை. இருந்தும் இஷாத்தொழுகைக்கான நேரம் வந்ததும்  திடீரெனப்  பேச்சைமுடித்துக் கொண்டு   எழுந்துபோய்விடுவார்.

 

இந்தக் கஞ்சப்பிரபுவே  மனம் ஒப்பிச் சிறிதுபணம் செலவுசெய்யும் ஒரு லாகிரிச்சமாச்சாரம்   உண்டென்றால் அது பீடிக்காகத்தான். ஒரு நாளைக்கு ஒரு கட்டு சேலம் அல்லது சிங்கம் மார்க் காரபீடிகள் புகைப்பார்.  ‘பீடி குடித்தால் பசியெடுக்காது என்பது அவர் எண்ணம். மற்றும்படி எப்போதாவது கையில் அமோகமாகப் பணம் புரளும் வேளைகளில் ஃபில்டர் இல்லாத த்றீ றோசஸ்  சிகரெட்டும் பிடிப்பார் (இப்போது அது வருவதில்லை).  அவரைச்சூழ அதன்மணம்  கமழ்ந்துகொண்டிருக்கும்.

கொலர் வைக்காத கதர்ஜிப்பாவும் வேஷ்டியும் அணிந்து கொண்டு குடாநாட்டின் எப்பகுதிக்கும் தன் மிதியுந்தில்தான் போவார். பஸ்ஸிலோ வானிலோ வாடகை வண்டியிலோ  பிரான் பயணம் செய்யவதே இல்லை.

 

அவர் எங்கள் வீட்டுக்கு வரும்வேளைகளில் நான் அண்ணனின் குழந்தைகளையோ அல்லது அயல்வீட்டுக் குழந்தைகளையோ தூக்கிவைத்துக் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தால்  ச்சே………..அவங்களை மொதல்ல கீழே எறக்கி விட்டுடுப்பா…………… கொழந்தைங்களை அப்பிடி அளஞ்சுக்கிட்டிருந்தா அதுக வளராதுக, மக்குப்பத்திப்போயிடும் என்றுவிட்டு அங்கிருக்கக்கூடிய தினசரிப்பத்திரிகைகள், குமுதம், ஆனந்தவிகடன், கல்கி, கலைமகள் இலஸ்றேட்டட் வீக்லி எல்லாவற்றையும் ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் புரட்டிப் புரட்டிப்பார்ப்பார். தமிழைத் தவிரவும் மலயாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, மலே, பர்மிய மொழியெல்லாம் பேசவரும். ஆனால் எந்தவொருமொழியும் எழுதவோ படிக்கவோ வராது. இரண்டு ஆண்டுகள்தானாம் பள்ளிக்குப்போனார். அப்போதும் சத்துணவு போட்டிருந்தார்கள் என்றால் தொடர்ந்து பள்ளிக்குப் போய்ப்படிச்சிருந்திருப்பாரோ என்னவோ. கூட்டல் கழித்தல் கணக்குகள்கூட மனதால் மட்டுந்தான் பார்ப்பாராம்.  எழுதிக்கூட்டிக்கழிக்க தெரியதாம். பெருக்கல் வகுத்தல்  சுத்தமாக வராது  என்பார்.

வைத்தியருக்கு மிதியுந்துகள்  என்றால் அவைமேல் ஒரு அலாதியான பிரியம். தனது மிதியுந்தையே வாரத்துக்கு ஒரு தடவை துடைத்து 3 – in – 1 ஓயில் போட்டு ஸ்டாண்டில் நிறுத்திவிட்டு ஏதோ ஐஸ்வர்யா ராய்தான்  முன்னால் வந்து நிற்கிற பாவனையில் பதினாறு கோணங்களில்  நின்று அதை அழகு பார்ப்பார். நாங்கள் கேலி பண்ணினால்  “ஏதோ ஏழைக்கேத்த எள்ளுருண்டைப்பா” என்பார். ஒரு நாள் நான் பொதுநூலகத்திலிருந்து எடுத்துவந்தபொப்புலர் சயன்ஸ் ’  மாசிகையில் ஜெர்மனில் புழக்கத்தில் வந்திருக்கும் ஒரு புதுவிதமான மிதியுந்தைப் பற்றிய படங்களுடன்கூடிய கட்டுரை வந்திருக்க அதை நான் அவருக்குப் படித்துக் காட்டினேன்.

இரண்டே சென்டிமீட்டர் அகலமான டயர்கள் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் அம்மிதியுந்தின் இயங்கும் பாகங்கள் அனைத்தும் ஹைஸ்பீட் ஸ்டீல் எனப்படும் விஷேட உலோகத்தால்  இணக்கப்படுவதால் ஒருவரின் ஆயுள்பரியந்தம் அவற்றுக்கு டயர்கள் தவிர்ந்த பிற மாற்றீட்டுப்பாகங்களே தேவைப்படாதாம்அதன் வேகத்தைப் பதினாறு படிகளில் மாற்றியமைக்கக்கூடிய கியர்கள் உள்ளன, இன்னுமது விமானங்கள் தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் அலுமினியமும் டைட்டேனியமும் சேர்ந்தான மிக இலேசான கலப்புலோகத்தால் ஆக்கப்படுவதால் அம்மிதியுந்தின் மொத்த நிறையே 18 கிலோதான்!

அப்போது மணலைமீனதைப்போலத் திறந்துகொண்ட வைத்தியரின் வாய் தன்னியல்புநிலைக்குவர வெகுநேரமாகியது. மேலே படிக்கப்படிக்க நான் ஏதோ தற்செயலாகப்பார்த்துவிட்ட ஒரு தேவதையைப்பற்றி வர்ணித்தமாதிரி ‘ஆங்……’ என்று ஒரு சின்னப்பையனைப்போல அங்கார்ந்து கேட்டபடி அது பற்றிய கனவுகளில் மூழ்கியிருந்தது இன்னும் என் நினைவுகளில் உண்டு.

இங்கே குடும்பத்தைப்பிரிந்து  இவ்வளவு காலந்தான் வாழ்ந்தாலும் குடும்பம் மனைவி பிள்ளைகளைப் பிரிந்து வாழும் ஒருவருக்கு இருக்கக்கூடிய தவிப்போ தாகமோ  ஈர்ப்போ ஈடுபாடோ  இருப்பவர்  மாதிரித்தெரியாது. ஆறு மாதத்துக்கொருமுறைதான்  மனைவியின் கடிதம் வரும். வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை அவருக்கு. கடிதம் வந்திருந்தால் பெருங்கலவப்பட்டவர்போல் இருப்பார்.  வாசிப்பதற்கு எடுத்துக்கொண்டு வருவார் என்னிடம்.

 

 அல்லாவின் கிருபை முன் நிற்க.

 என்றும்  எம்மீதான  அன்புமாறாது  வாழும்  என் பிரியநாயகனுக்கு,

 அமீனா மூணாவதுவாட்டியும் முளுகாம இருக்காள். இந்தவாட்டி அவக  பெருநாளைக்கு வாறதோட பிரசவத்துக்கு நிப்பாட்டி வைக்கணும். இந்த ஆண்டு அன்சார் பத்தாவது எழுதுறான். அவனுக்கும் சேர்த்துப் பெருநாளுக்குக் கொஞ்சம் ஜவுளி எடுக்கவேண்டியிருக்கு. நீங்க தங்களுக்கு கடதாசி எழுதுறதே இல்லைன்னு அமீனா கொறை.  இவள் சொல்றாளேன்னு கோவிச்சுக்கப்படாது.  அவங்களை சொக நலம் வெசாரிச்சு பொதுவில ஒரு கடதாசி எழுதிட்டு மருமானுக்கும் நீங்க சொகமா…… எப்படி ஒங்க வியாபாரம் போகுதுன்னு  ஒருவரிசேர்த்து எழுதிவைச்சா  ஒங்களுக்கும் கவுருதையா இருக்கும், மாமாமீதான மனத்தாங்கல்களையும் மாப்பிளை மறந்திடுவார் அப்பிடின்னுதான் மீனாவும் சொல்லுறா. ஒரு கடதாசி அவங்களுக்கும் எழுதிடுங்க. அல்லா அருள்செய்வான். ஒடம்பை வஞ்சித்து இருக்காதீக. வேளை தவறாம சத்தா சாப்பிட்டு சொகமா இருங்க. அல்லா எல்லாரையும் காப்பாத்துவான்.    யாரையும்  கைவிடமாட்டான்.

இப்படிப்போகும். இவர் எழுதும் பதிலில் அவர் விரும்பி எழுதியவை எவற்றைப் பற்றியும் கண்டுகொள்வோ குறிப்பிடவோ மாட்டார்.  ‘பட்டிகட்டக்கொண்டுபோன ஆடுகள் திரும்பிவிட்டதா,  மாடுகள் திரும்பிவிட்டதா  எத்தனை கன்னுகள் போட்டன, ராவுத்தர் தோட்டக்குத்தகை ஒழுங்கா கொடுக்கிறானா’ என்றுமாத்திரம் கேட்டு எழுதுவார்.   அப்போ நீங்க மகமருமனுக்குக் கடதாசி எழுதலையா என்று கேட்டால்  “ ப்ச்….. நாம பொண்ணைக் கட்டிக்கொடுத்திட்டம்னா  அப்புறம் அவங்க  அவங்கபாட்டைப் பாத்துக்க வேண்டியதுதான், அவங்களைச் சொகநலம் வெசாரிச்சுக்கிட்டு இரிகிறதெல்லாம் நம்ப ஜோலியில்லைபா. வேணாதவேலை பாக்கிறதுன்னா நம்ப ஒய்ஃபை பீட் பண்ண ஒலகத்துல ஆளுகிடையாது. அவ கெடந்தா பைத்தியம்என்பார். அவ்வேளையில் மனைவியின் கருத்துக்கள் விருப்பங்கள் அவருக்கு வெறுப்பையும் எரிச்சலையும் உண்டு பண்ணுவது  அவர் கண்களில்   ஸ்படிகமாகத் தெரியும்.

 

 

இதுபோலத்தான்  அவர் எங்கள் வீட்டில் வந்து பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு மாலையில் அவர் வீட்டுக்குப்போக முடியாதபடிக்கு அடைமழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அம்மா பேச்சிடையே வைத்தியம் உங்க ஒரே மகளுக்கு என்ன சீதனம் கொடுத்தீங்கஎன்று கேட்டார். சிகரெட் ஒன்றை எடுத்துப்பற்ற வைத்துக்கொண்டு சுவாரஸியத்துடன் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

நம்பாளுங்க யாழ்ப்பாணத்துக்காரங்க மாதிரி வீடு மனை கொடு, தோட்டந்தொரவு கொடுமோட்டார் கொடு, அஞ்சு லெச்சம்பணங்கொடூன்னு வற்புறுத்திறது எல்லாங்கிடையாதுங்க. பார்த்தா……… இஸ்லாம் மார்க்கத்துல சீதனங்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. வசதிபடைச்சவங்க மாத்திரம் தங்கவசதிக்கேற்றபடி பாத்துப்பாராம கொடுப்பாங்க. ஆனால் பொண்ணுங்களுக்கு பிதுரார்ஜித சொத்துகளில் பாத்தியதை எல்லாம் இல்லை. கொஞ்சம் படிப்பு உத்தியோகமின்னு  வாய்ச்ச பசங்க யுக்தியா பணக்கார எடமாத்தேடிச் சம்பந்தம் வைச்சுக்கிறதும் உண்டுந்தான். ஏழைங்க வீடுகள்ல திருமணம், இன்பதுன்ப சடங்குகள் எதனாச்சும் வரப்போ ஊரில இருக்கிற தருமசிந்தனை உள்ளவங்க, நல்லவங்க, வசதியானவங்க கூடிப்பேசி  ‘சகாத்’ நிதின்னு சொல்லி பணம்திரட்டி எதனாச்சும் அவங்களுக்கு ஒதவிபண்றதும் உண்டு. அப்படி ஒதவி எதுவும் இல்லேன்னாலும் நம்மாட்டம் ஏழை பாழை  சாமானியங்கன்னா  இயைபுக்கேத்தாப்பல  பொண்ணுகைல அஞ்சோ ஆறோ சவரன் நகை, மாப்பிள்ளை கல்வீட்டுக்காரங்கன்னா  தம்பதிக்கு வேண்டிய கட்டில் மெத்தை, கூடவே குடும்பம் நடத்தவேண்டியதுக்கு தேவையான பித்தளை வெண்கலப்பாத்திரங்கள் அண்டா குண்டா சட்டி பானை சருவச்சட்டி, முடிஞ்ச அளவு வெள்ளிப்பாத்திரங்கள் கொடுத்து அனுப்புவாங்க அத்தோட சரிஎம்மாப்பிள்ளை எங்கிட்ட எதையும் வற்புறுத்தல. இருந்தும் நான் ஆறு சவரன் நகைபோட்டேன். அவபோற எடத்தில யாரும் எளக்காரமா நாக்குப்போட்டு பேசிடப்படாதில்லை. அப்புறம் கட்டில் மெத்தைக்கதெ வந்தப்போ இனி முப்பது கல்லுத் தூரத்துக்கு கட்டிலைக் காவிட்டுப்போறதும் செரமன்னாங்க. சரின்னு நானு அதுக்குண்டான பணத்தைக்கொடுத்துட்டேன். அவங்க தங்க ஊரிலேயே அதை எல்லாம் வாங்கிட்டாங்க.”

 “ அப்போ பாத்திர பண்டங்கள்?” என்றார்   விடாமல்   அம்மா.

ஏராளமா  கொடுத்தேனே…….என்றுவிட்டு இஸுக்இஸுக்இஸுக் என்று நீண்ட நேரம்  சிரித்தார்.

வைத்தியர் அப்படிச்சிரித்து அன்றைக்குத்தான் பார்த்தோம். பின்னர் இன்னொரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு மீண்டும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்:

ஆனா எப்படீன்னு  தெரியுமுங்களா…….. கொடைக்கானல்ல இருந்து வத்தலகுண்டுபோற சாலையில  பூஞ்சோலைன்னு ஒரு ஊரு. அங்கே அழகப்பன் செட்டியார்னு ஒருத்தர் இந்தப் பாத்திர பண்டங்கள் அடைவுபிடிக்கிறது, மீட்கப்படாத பண்டங்களை விக்கிறது, இன்னும் பழைய பாத்திரங்களை சரிபார்க்கிறது, வாங்கி விக்கிறதுன்னு யாவாரம் பண்ணிக்கிட்டிருந்தார். அவருகிட்டபோய் விஷயத்தைச்சொல்லி ரொம்ப்பழசா இல்லாம வளைவு நெளிவு கீறல் விழாததா  நல்லபாத்திரங்களாய் கொஞ்சம் வேணுமேன்னுகேட்டேன். சரி….. ஒரு பொண்ணுகாரியம்னுட்டு  நல்ல சகாயவெலையில ரொம்பத் தரமான பாத்திரங்களா தாராளமாவே கொடுத்தார். மத்தநாள் காலை சம்சாரம் கையில வீட்டில பசங்களோ அயலவங்க யாரும் இருக்காமப் பாத்துக்கோன்னு சொல்லி ஏற்பாடுபண்ணிட்டு பாத்திரங்களை எவர் கண்ணிலும் படாம சாக்குகள்ல போட்டுக்கட்டி அங்கேயே ஒரு குதிரைவண்டியை வாடகைக்குப்புடிச்சு ஏத்தியாந்து ஒரு அறையில போட்டுப் பூட்டிவைச்சுட்டேன்.”   பின் மீண்டும்  அதேபோலச் சிரிக்கிறார்.  

ஊரு அடங்கி நம்ம பசங்களும் தூங்கினப்புறம் அறைக்குள்ளாறபோயி என் கைவேலையை ஆரம்பிச்சேன். வெண்காரத்தையும் பொரிகாரத்தையும்     ( A sort of Alums) பொடிபண்ணி துத்தநாகப்பொடியுடன் சமஅளவில் கலந்து ஒரு மண்சட்டியிலோ ஓட்டிலோ இட்டுச்சூடாக்கினா அது உருகி விழுதாட்டம் வரும்பாருங்கஒரு தேங்காய் மட்டையை குறுக்காவெட்டி பிறஸ் மாதிரிப்பண்ணிட்டு அந்த விழுதைத் தொட்டுத் தீந்தையாட்டம் எல்லாப்பாத்திரங்களுக்கும் பூசிவைச்சிட்டு ஒரு ரெண்டு மணிநேரங்கழிச்சு ஒரு சாக்குத்துணியால தேய்ச்சுக்கழுவினா பாத்திரமெல்லாம் சும்மா சொக்கத்தங்கமா  ஜொலிச்சுதே பார்க்கோணும். என் கண்ணையே  நம்பமுடியல. உலோகத்தில ஏதுங்க புதுஸும் பளசும்…..? அதனால நானும் எவர்கிட்டயும் புதுஸுன்னோ பளசுன்னோ சொல்லல. ஆனா அவங்களாவே எங்க வாங்கினீங்க எங்க வாங்கினீங்க ரொம்ப நல்லாயிருக்கு பாத்திரங்கள்னு ஆளாளுக்கு கேட்கத் தொடங்கிட்டாங்கன்னா பாருங்களேன்……….. இந்தப்பாத்திர வெஷயம் இன்னிவரைக்கும் என்னையும் எஞ்சம்சாரத்தையும் தவிர்த்து வேறு ஒருத்தருக்கும் தெரியாது.”

இப்போது  எங்கள்  சிரிப்பு  அடங்க  நேரமாகியது.

 

  குடும்பத்தைப் பிரிந்து வந்ததுக்கு  பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்  1980 ஆம் ஆண்டுதான் இரண்டாவது தடவையாக தாயகத்துக்கு தன் மிதியுந்து சகிதம் போனார். அனேகமாக இனி அவர் திரும்பிவரமாட்டாரென்றே நாமெல்லோரும் நினைத்திருக்க  ஒரு நாள் இரவு மீண்டும் ஒரு டிறங்க் பெட்டியுடன் வந்து  சேர்ந்தார். வந்தபின்னாலும் ஊர்போய்விட்டு வந்ததையிட்டு  ஒன்றும் பெரிதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்போல் தெரியவில்லை. காரணங்கள் ஏதும் அவராகவே சொன்னால் உண்டு.  யாரும்  அவரிடம் உசாவி  எதுவும் அறிந்துகொள்ள  முடியாது.

பொதுவில்  “ எல்லாரும் சுகமாக இருக்கிறாங்க.  ஹாசீம் (சகோதரன்) தையல்கடைவைச்சு குன்னூரில பிழைச்சிட்டிருக்கான். (மகன்கள்) அன்ஸாரும் அங்கதான் புடவைவியாபாரம் ஆரம்பித்திருக்கிறான் ”  என்றும்  “பஷீர் எங்கேயோ கோடௌன்ல வேலைக்குப் போறாப்பலஎன்றும் சொன்னார்.  “ உங்க சம்சாரம் எப்பிடியிருக்கா வைத்தியம்?” என்று அம்மா கேட்கவும்   “ அவளுக்கென்ன எப்பிடியும்  பிழைச்சுப்பா மகராசி என்றார் சுருக்கமாக.

 வைத்தியர் உங்க சிங்கப்பூர் சைக்கிளை யாருக்கு கொடுத்தீங்க மகனுக்கா மருமகனுக்கா……..இன்னும் நல்லாவைச்சு ஓட்டறாங்களா? ” என்று அப்பா கேட்டார்.

 அதை அவங்ககைல கொடுத்திட்டன்னா ஒருவருஷத்திலயே உண்டு இல்லைன்னு பண்ணிடுவாங்க. அதனால ஒருத்தரும் தொடப்படாதுன்னு கண்டிஷனாச் சொல்லி வசலீன் பூசி பொலிதீன்தாள்பாக் செய்து பூட்டியல்லா  வைச்சிருக்கேன். அது என்னைக்கும் அப்பிடியேதான் இருக்கும்  மருமகனோ பிள்ளைகளோசரி என் சைக்கிளைத் தீண்டவே மாட்டாங்க.” என்றார்.

எனக்கு அவர் மருமகன் இவரது குடையை எடுத்துப்போய் மொக்கேனப்பட்டது ஞாபகத்துக்கு வரவும்

சூடுகண்ட பூனை அடுப்பங்கரை நாடாது என்றும் ஒரு சொலவடை இருக்குங்க வைத்தியரேஎன்றேன்.

 “ வேணாங்கல எனக்குப்பிறகு  அவங்க  யார்வேணுன்னாலும் அதை எடுத்துக்கட்டும்,  எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை.”

 “ செத்தும் கொடைகொடுத்த சீதக்காதியும்   உங்க ஊர்க்காரர்தானாக்கும்?”

 “ அதெல்லாம் சும்மா பயித்தாரக்கதை. செத்தமனிதன் கல்லறையைப் பிய்ச்சுக்கொண்டு கொடுத்தாங்கிறது எல்லாம் வெறும்புரளி,  கட்டுக்கதைஎன்று அவ்விஷயத்திற்கு  முற்றுப்புள்ளி  வைத்தார்  வைத்தியர். வைத்தியரே தன் அதீதசிக்கனம், பொருள்கள்மீதான கவனம்பற்றி வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிடுவதால்  பிறிதொருவர்   கேலிபேச  அங்கே    இடமிருக்காது.

***

 

இப்போது அவருக்கு கடைகண்ணிகளுக்குப்  போய்வரவும் அவரது தொழில் சார்ந்த பயணங்களுக்கும்  அவசியமாக ஒரு மிதியுந்து தேவைப்பட்டது. நாங்கள் மாடுகள் கட்டும் பின்கோடித்தாழ்வாரத்தில் பலகாலம் சீண்டுவாரற்றுத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த  ஒரு சைக்கிள் பாரை வைத்தியர் பார்த்துவைத்திருந்தார் போல. ஒருநாள் வைத்தியர்  அப்பாவிடம்வந்து ஏதோ ஒரு பெறுமதியான பொருளை யாசிப்பதுபோன்றொரு பௌவ்யத்துடன் உங்களுக்கு அந்த பார்  இனிமேல் தேவைப்படாதுன்னாக்க   நான் அதை எடுத்துக்கொள்ளட்டுங்களா சகோதரம்என்று   கேட்கவும்  அவரும்   அதைச்  சந்தோஷமாகத்    தூக்கிக்கொடுத்தார்.

அவர் வைத்தியம் பார்க்கச்செல்லும் எல்லாத் திக்குகளிலும் அச்சுவேலி, தெல்லிப்பளை, விசாவிழான், நெல்லியடி, நீர்வேலி, கோப்பாய், மட்டுவில், சாவகச்சேரி என்று எல்லா ஊர்களிலும் ஏகப்பட்ட சைக்கிள் கடைக்காரர்களைப் பழக்கம் வைத்திருந்தார். ஒவ்வொரு கடைக்காரரிடமும் ஹாண்டில், ஃபோர்க், பெடல், கொக்வீல், பிறேக் என்று சேகரஞ்செய்து ஒரேவாரத்தில் அவரது சைக்கிளைத்  தயார்செய்தார்.  இனி சீற் ஒன்றுதான் பாக்கி. எவர்வீட்டுக் குப்பையில் கண்டாரோ எங்கேயோ வீசி எறியப்பட்டிருந்த சீற் ஒன்றை எடுத்து வந்து அதன் இருக்கையை தானே பதம்பண்ணி வைத்திருந்த தோலினால் தைத்து மிருதுவானதொரு சீற் ஆக்கிக்கொண்டார். அவருக்குக் கொஞ்சம் தையல் வேலை கைவரும் என்பது ஏற்கெனவே தெரியும். ஏனெனில் அவர் போட்டிருக்கும் செருப்பு,   அவருடைய பயணப்பை  எல்லாம் அவரே தைத்துக்கொண்டவைதான்.

 

பொதுவாக சைக்கிள் செயின்கள் அவை எந்த நாட்டுத் தயாரிப்பாயிருந்தாலும் ஒவ்வொரு செயினிலும் தேவையானதைவிடவும் 2 கண்ணிகள் அதிகமாகவே இருக்கும். மிதியுந்துகளுக்கு புதிய செயின்களைப் பொருத்துகையில் அம்மேலதிகக்கண்ணிகளை சைக்கிள் கடைக்காரர்கள் எங்கேயாவது தூக்கிப்போட்டுவிட்டிருப்பார்கள்.  இவர் அக்கண்ணிகள் அனைத்தையும் கவனமாகப் பொறுக்கிச் சேகரித்துக்கொண்டுவந்து இணைத்து மாத்துக்கொரு  செயின் தயாரித்து அவர்களிடமே விற்றும்விடும் விற்பன்னன். சைக்கிள் டியூப்களுக்கு ஒட்டுக்கள் பொருத்துக்கள் போடுவதிலும் அவர் கில்லாடி. கடைக்காரர்களோ அல்லது தெரிந்தவர்கள் யாருமோ வீசிஎறிந்த இரண்டுமூன்று டியூப்களை எடுத்துவந்து அவற்றை வெட்டி ஒன்றாகப்பொருத்தி புதிதாக டியூப் ஒன்றைத் தயாரித்துவிடுவார். இத்தனைக்கும் அப்போது ஒரு லோடஸ் டியூப் 2 ரூபா 35 சதந்தான். நாலு ரூபாவுக்கு இறக்குமதிசெய்யப்பட்ட அசல் டன்லப் டியூப்பே வாங்கமுடியும்.

 

வைத்தியர் வீட்டுக்கிணற்று நீர் எங்களுடையதைவிடச் சற்றே உவர்ப்பாகவிருக்கும் அதனால் எங்கள் வீட்டுக்கிணற்றையே அவரும் பாவிப்பார்கிணற்றடிக்கு வந்தாலும்   துலாவை இழுத்துத் தண்ணீர் மொள்ளமாட்டார். கயிற்றில் இணைத்தபடி ஒரு சிறியவாளி கொண்டுவருவார்அதில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் கயிறு அவரே தேங்காய் முடிகளைச்சேகரித்து அவற்றை அடித்துப்பிரித்துத்  திரித்தது.  அவ்வாளியைக் கிணற்றுக்குள் மெதுவாகவிட்டு ஒரு செம்புகொள்ளக்கூடிய அளவில் மட்டும் தண்ணீரை மொண்டு பாதாதி கேசம்வரைக்கும் கழுவிக்கொண்டு போவார். இவ்வாறே அமைதிப்படைச்சிப்பாய்களும் அரைவாளி தண்ணீரில் சௌவுரம்செய்து பல்துலக்கி முழுஉடம்பையும் கழுவிக்கொண்டுவிடுவார்கள். ஜப்பானியர்களில் சிலர் இன்னமும் ஒரேயொருமுறை குளிப்புத்தொட்டியில் நீரைநிரப்பிவிட்டு குடும்பத்திலுள்ள அனைவரும் அதில் குளித்து எஞ்சியதைப் பூந்தோட்டத்துக்கும் பாய்ச்சுவார்களாம்.

வைத்தியர் வாரத்துக்கொருமுறைதான் சிகைக்காய் அல்லது அரப்புத்தூள் அல்லது எலுமிச்சங்காய் தேய்த்துத் தலைக்குளியல் செய்வார். அப்போது கடற்பஞ்சைப்போலிருக்கும் முற்றியுலர்ந்த பீர்க்கங்காயால் அரப்புத் தண்ணீரைத்தொட்டு உடம்பு பூராவும் தேய்த்துக்கொள்வார். தவிர தேகத்துக்கு  எந்தவித சவர்க்காரமோ ஷாம்பூக்களோ அல்லது வேறொரு இரசாயனமோ பாவிப்பதில்லை. தன் உடுப்புக்களைக்கூட எந்தச் சலவைக்காரரிடத்திலும் தரமாட்டார். பிள்ளைக்கற்றாளை, ஆவரசு, பிரண்டைத்தண்டு இன்னும் என்னென்னவோ சமாச்சாரங்கள் சேர்த்து அவரே தயாரித்தவொரு கஞ்சிகொண்டு தானே சலவை செய்துகொள்வார். அவரது உடுப்புக்களும் நல்ல வெள்ளையாகத்தான் இருக்கும். குறைசொல்லமுடியாது. அவ்விநோத சலவைக்கஞ்சிக்குத் தேவையான திரவியங்களையோ, அதன் தயாரிப்புச் சூத்திரத்தையோ  வைத்தியர்  யாருக்கும்   சொல்லித்தரவில்லை.

 

 

மாலைவேளைகளில் வீட்டின் விறாந்தையில் இருந்துகொண்டு தன் தீப்பெட்டியிலிருந்து குச்சுக்களை எல்லாம் எடுத்து அவற்றை ஒவ்வொன்றாக நீளவாட்டில் ஒரு சௌவுர  அலகினால் நான்காக வகுந்தபடி இருப்பார். பீடிச்செலவைவிட தீப்பெட்டிச்செலவு அதிகமாகுதாம்.

 

அவரது  மருத்துவத்தின் மகிமை  தென் இலங்கையிலும் பரவப்போய் அத்தனகலவில்  ஒரு சிங்கள இரத்தினக்கற்கள் வியாபாரிக்கு வைத்தியம் பார்க்கநேரிட்டது. நீங்கள் எதிர்பார்க்கும்தொகை எதுவானலும் பரவாயில்லை. நீங்கள் இங்கே வந்துதான் எனக்கு வைத்தியம் பார்க்கவேணுமென்று கடிதத்தில் விண்ணப்பித்திருந்தார்கள்.  அக்காலத்தைய அவரது சம்பளம் பெறாத எழுத்தர் நான்தானே. வைத்தியர் அங்குபோய் இரண்டு மாதங்கள் கழிந்திருக்கும் அவ்வியாபாரிக்கு வைத்தியம் பார்த்துவிட்டு வைத்தியர் வெகுமினுக்கமாக  முகத்தின் தேஜஸெல்லாங்கூடி  மஸ்லின் ஜிப்பா அரவிந்தம் வேஷ்டி சகிதம் வாயில் சிங்களத்துடன் வேறொரு புதிய மனிதர்மாதிரி வந்திறங்கினார். கன்னங்களிலும் தோள்களிலும் துருத்திக்கொண்டிருந்த  எலும்புகளைக் காணோம். உடம்பு பூசினாற் போலவும் புதுமாப்பிள்ளை போலவும் இருந்தார்.  த்றீ றோசஸை விட்டுவிட்டு  இப்போது கப்ஸ்டனுக்கு மாறியிருந்தார்.

 

எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தபோது அவரே  சொன்னார்:  ரொம்பப் பணக்காரப்பாட்டி இல்லையா…………… அவங்க என்னை ரொம்ப நல்லாக் கவனிச்சுக்கிட்டாங்க சகோதரம். அவங்க எனக்குப்போட்ட முதல் கண்டிஷனே  வெதமாத்தையா (வைத்தியரே) உங்க வெரதத்தையெல்லாம்  யாழ்ப்பாணம் போனப்பறம் வைச்சுக்குங்க. இங்கு இருக்கும் வரைக்கும்  மூணுவேளையும் எங்ககூட நீங்க சாப்பாட்டு மேசையில் உக்காந்தே ஆவணும். நான் மறுத்தப்போ அவங்களும் சாப்பிட முடியாதுன்னு  சொல்லிட்டாங்க. என்னால எதுக்கு அவங்க பட்டினிகிடக்கோணும்? சரீன்னுட்டேன். அப்புறமென்ன தினம் மூணுவாட்டியும் கறியும் , மீனும் , சோறும் , ரொட்டியும்,  ஆப்பமும்,   மேல முந்திரி,  ஆப்பிள் , மங்குஸ்தான்   பழங்களுந்தான்.  இன்னும் அவங்களுக்கு வட்டிலப்பம் தொதல் மஸ்கெட்டு இதெல்லாம் போடக்கத்துகொடுத்துட்டு நான் அவங்ககிட்ட  வெள்ளையப்பம் சுடக்கத்திண்டு வந்திருக்கேன். இப்போ புதுக்கரச்சல் என்னன்டாக்கா காலையும் மதியமும் தீனை வையடா நஸீர்ன்னு மல்லுக்கட்டுது வவுறு. அதைத்தான் சமாளிக்கறது கஷ்டமாயிருக்குஎன்கிற   உண்மையைச் சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தார்.

 “ எங்களிடம் நிறைய மரவள்ளிக்கிழங்கிருக்கு வைத்தியம், சும்மா கிடந்து காயுது.  கொண்டுபோய்  அவித்து சாப்பிடுங்களேன்.” என்று அம்மா கேட்கவும்  “மிச்சம் நன்றி சகோதரம் ”  என்றுவிட்டு  மகிழ்ச்சியாக வாங்கிப்போனார்.

 

***

வைத்தியருடைய வீட்டுக்கு மேற்குப்புறமாக அவரே சொல்வதுபோல் ஒரு காலிமனைஇருந்தது. அம்மனைக்கும் அப்பால் வீதியோரமா செல்வராசா மாமாவுடைய  மரவேலைப்பட்டறை இருந்தது.  இந்த செல்வராசா மாமா ஒரு அப்பிராணி. தானுண்டு, தன் தடி உளி  பொளி தட்டுப்பொல்லுண்டு என்றிருப்பார்.  எந்தவித  ஊர்வம்பும்  அரசியலும்  இல்லாதவர்.

  ‘அமைதிகாக்க வந்த இந்திய இராணுவம் யாழ்ப்பாணக்குடாநாடு, வன்னியென்று பகலிரவாக ஊர்முழுவதும்  ஊர்ந்துகொண்டிருந்த  சமயம் அது.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலை. வைத்தியர் வாங்கிவந்த விளைமீனை வெட்டிச்சுத்தம் பண்ணிச் சமைத்துவைத்துவிட்டு  விறாந்தையில் அமர்ந்து பகல் காயவைத்த தன் மருத்துவத்துக்கான மூலிகைகளைச்  சுத்தம்பண்ணிக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார்.

வீதியால் வந்துகொண்டிருந்த இரண்டு மூன்று போராளிப்பெடியங்கள் திடீரென அமைதிப்படையினர் எதிர்ப்படவும் வைத்தியர் வளவுக்குள்ளே வேலியைப் பிரித்துக்கொண்டு பாய்ந்து காலிமனையைக் குறுக்கறுத்து ஓடிச் செல்வராசா மாமாவின் பட்டறை இருந்த வளவின் பின்வேலியால்  நுழைந்து தப்பியோடியிருக்கிறார்கள்.

அவர்களை விரட்டிவந்த ஜவான்கள் செல்வராசா மாமாவையும் கூடவே வைத்தியரையும் பிடித்து ஓடிப்போனவர்கள் யார் எந்தத்திசையில் ஓடினார்கள் என்று விசாரித்தனர்.  நிஜத்தில் அவர்கள் போராளிகள் எவரையாவது பார்த்திருந்தால்தானே? ஆனாலும் ஈழத்தில் இங்கே மூன்றுமண்டலம் விரதமிருந்து தெய்வசன்னிதியில் தூக்குக்காவடியில் தொங்குபவனிடம் போய்புலிகளைப்  பார்த்தியாடாஎன்றுகேட்டாற்கூடஇல்லீங்களேஎன்றுதான் சொல்லுவான். அது படையினருக்கும்   தெரியும்.

 

இவர்களும் நாங்கள்  யாரையும்  பார்க்கேல்லை தொரை “  என்றுசொல்லி வாய்மூடமுதலே  இருவருக்கும் இரண்டு கன்னங்களிலும்  மாறிமாறி அறைந்தனர். தாம் சொல்வதுதான் அவர்களுக்குப் புரியவில்லையென்று   “ வீ…  நோ லுக்”  என்றார் செல்வராசா மாமா.

அப்போ ஆட்டுவண்டி கண்டோ?”  என்றான் ஜவான்களில் ஒருவன். குதிரைவண்டி, மாட்டுவண்டி உண்டுதான். அது என்ன ஆட்டுவண்டி? இருண்டது விடிஞ்சது தெரியாத செல்வரசா மாமாவும் வைத்தியரும் முழிக்க சரமாரியாக இருவருக்கும் அடிகள் தொடர்ந்த. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர்தான்  அமைதிப்படைக்கு ஆடுகள் ஏற்றிக்கொண்டுவந்த  பாரவுந்தொன்றை விடுதலைப்புலிகள் டக்கிக் கடத்திப்போயிருந்தனர்.

தொரைகளா எங்களை அடிக்காதீங்க நாங்க  யாரையும் பார்க்கேல்லை, எந்த வண்டியையும் காணேல்லை ”  என்றனர் இருவரும். மாமாவை உதைத்த ஒரு ஜவானின் கால்களைப்பிடித்த மாமியை  அவன் மிலேச்சத்தனமாகக்  எத்தவும் மலாரிட்டுப் பிருட்டம் அடிபட விழுந்தார். விழுந்ததும் மாமிக்கு நினைவு தப்பியது. அடியின் உக்கிரத்தில் நினைவை இழக்கத்தொடங்கியிருந்த செல்வராசாமாமாவும் பாட்டத்தில் சாய அவரைவிட்டுவிட்டு, ஜவான்கள் மாறிமாறி மீண்டும் வைத்தியரைப் பந்தாடவும்  வலிதாங்கமுடியாத  வைத்தியர்  “சாஹிப்    இன்டியன்………. இன்டியன்”  என்று அலறினார். சும்மா  தப்பிக்கிறதுக்காகப்  ‘புதுக்கதைவிடுகிறான் என்றே அவர்கள் நினைத்திருக்கவேணும். அவரை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கி கடுநிலத்தில்போட்டு மிதித்தனர்.  வைத்தியர் இளைத்து மூச்செறிந்தபடி  தன்னை   இந்தியன் என்று   நிரூபிக்க முயன்றார் :

 “ ஜனகண   மனபாரத   மாதா

அதி     நாயக   ஜெயகே

பாரத    பாக்ய    விதாதா

வைத்தியரது நிரூபிதங்கள் அவர்களிடம் எடுபடவில்லை. நான்கு ஜவான்கள் இருவரையும்   தலையிலும்   காலிலும்   பிடித்துத் தூக்கி   டிறக்கினுள்   வீசினர்.

மாமிக்கு நினைவுவந்து கண்விழித்துப்பார்த்தபோது மாமாவையும், வைத்தியரையும் காணவில்லை.

 

சிங்களப் படையினன் எவனிடமாவது அடிபடநேர்ந்தால் நம் எதிரிதானே தாக்குகிறான், சரி சமயம் வரும்போது திருப்பிக்கொடுத்திடலாமென்று பொறுத்துக் கொள்வோம்.

நாம் அழைக்காமலே நண்பன் என்று சொல்லி வந்தவனிடம் அடிபடநேர்வது  மனிதனின்  அகத்திலும்  புறத்திலும் வலி  செய்யும் ரணம்.  

தனது மண்ணில் பிறந்தவன் பிறிதொருநாட்டில் வைத்துத் தன்னைப் பேசவும்விடாமல் தாக்கிய வன்மத்தை, அவலத்தை, தன்வீட்டு நாயே தன்மேல் பாய்ந்து   பிடுங்கும்    மௌடீகத்தை,   அந்த ஜீவன் எப்படித்தான் தாங்கியதோ?

கண்களில் கண்ணீரும், வாயில் செந்நீரும் வடியத் தன்னை விடுதலையாக்கிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் தனக்கு நினைவுக்கு வந்த தேசியகீதத்தின் இரண்டு வரிகளையும் ஈனசுரத்தில் திரும்பத் திரும்ப  பஞ்சசீல பரிபாலனர்களிடம்   சொல்லிக்கொண்டேயிருந்தார்.

                                                             “   ஜனகண   மனபாரத   மாதா

அதி     நாயக   ஜெயகே

எல்லோருடைய மனங்களையும்புத்தியையும் ஆளுமை செய்யவல்ல பாரததேவியும் அன்று  கைகட்டித்தான்  நின்றாள்.  பாதியில் விட்டுப்போன தன் பணிகளைத்தொடர செல்வராசா மாமாவும், எவரதும் பௌந்திரம் மூலம் உபாதையைச் சொஸ்தமாக்கிவிட   வைத்தியரும்  பாரத பாக்யர்களிடமிருந்து  மீண்டு      இன்னும்      வரவில்லை.

***

குமுதம்-தீராநதி, ஜூலை 2010                                         

End.